Δελτιο Τυπου για την καταστολη στον Βολο

Πίσω από τους καπνούς των δακρυγόνων

Οι εκτεταμένες αστυνομικές επιχειρήσεις εναντίον του «εσωτερικού εχθρού» που χτες Δευτέρα 6/12/2010, δύο χρόνια μετά τη δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου, εκδηλώθηκαν με ιδιαίτερη βιαιότητα σε όλες τις μεγάλες πόλεις της χώρας, ανάμεσά τους και στο Βόλο, δεν μας ξαφνιάζουν. Αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι της ίδιας πολιτικής επιλογής της κυβέρνησης, της καταστρατήγησης κοινωνικών και εργασιακών δικαιωμάτων, της οξείας αντιλαϊκής επίθεσης, της ανεργίας, της ακρίβειας, της περικοπής μισθών και συντάξεων, της ιδιωτικοποίησης δημόσιων φορέων, της αποδόμησης του κοινωνικού κράτους. 

Η όξυνση της κρατικής βίας αποτελεί το «αναγκαίο εργαλείο» εκφοβισμού και χειραγώγησης της κοινωνίας, ώστε να μην αντιδράσει στη λαίλαπα των μέτρων που τρόικα και κυβέρνηση εφαρμόζουν, εξωθώντας μεγάλα κοινωνικά στρώματα στην ανέχεια.

Το γεγονός ότι στο Βόλο δεν υπήρξαν ανθρώπινα θύματα ή πολύ σοβαροί τραυματισμοί κατά τη χτεσινοβραδυνή επίδειξη «ανδρισμού» των πάνοπλων ΜΑΤατζήδων –κύρια- απέναντι σε 16χρονους μαθητές, μόνο στην εύνοια της τύχης μπορούμε να το αποδώσουμε. Οι δυνάμεις καταστολής, δεν δίστασαν να ρίξουν δακρυγόνα πάνω στο κύριο σώμα της πορείας, θέτοντας σε σοβαρότατο κίνδυνο την σωματική ακεραιότητα των διαδηλωτών αδιάκριτα, να ξυλοφορτώσουν φοιτητές και φοιτήτριες –ακόμα και μετά τη σύλληψή τους-, να στείλουν στο νοσοκομείο με αναπνευστικά προβλήματα δεκάδες συμπολίτες μας.

Αυτό το οποίο κυβέρνηση και κατασταλτικοί μηχανισμοί οφείλουν να καταλάβουν είναι ότι τα κοινωνικά προβλήματα δεν λύνονται με δακρυγόνα, ότι η συνεχώς διογκούμενη κοινωνική δυσφορία δεν μειώνεται με χειροβομβίδες κρότου-λάμψης, ότι τελικά η αστυνομική βία και η καταστολή δεν θα μπορέσουν να σταθούν ανάχωμα στην επερχόμενη κοινωνική έκρηξη. Όσο από τη μια μεριά η κοινωνική δικαιοσύνη απομακρύνεται και όσο από την άλλη η κρατική καταστολή εντείνεται, τόσο περισσότερο εκρηκτικό θα γίνεται το μείγμα λαϊκής οργής και εξεγερσιακής διάθεσης. Για μας ζητούμενο είναι η κοινωνική δικαιοσύνη. Και όσο αυτή στραγγαλίζεται, όσο χάνεται πίσω από τους καπνούς των δακρυγόνων, αυτό που θα συνεχίσουμε –εμείς και άλλοι πολλοί- να κάνουμε είναι να αντιστεκόμαστε, να παλεύουμε, να εξεγειρόμαστε. Γιατί για εμάς δεν μπορεί να υπάρξει κοινωνική ειρήνη χωρίς κοινωνική δικαιοσύνη.

Δικτυο για τα  Πολιτικα και Κοινωνικα Δικαιωματα

ΕΙΣΗΓΗΣΗ ΓΙΑ ΤΟ ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΔΙΗΜΕΡΟ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΗΣ ΕΝΟΤΗΤΑΣ 11-12/12/2010

Το πανελλαδικό διήμερο της ΑΡΕΝ γίνεται σε μια κρίσιμη εποχή για το δημόσιο πανεπιστήμιο αλλά και για ολόκληρη την κοινωνία. Γι αυτό η συζήτηση, η ανταλλαγή εμπειριών αλλά και οι αποφάσεις που θα πάρει θα είναι κρίσιμες για την κατεύθυνση που θα πάρει το ίδιο το φοιτητικό κίνημα.

Βρισκόμαστε μπροστά στη χειρότερη περίοδο για τη χώρα μας μετά τη μεταπολίτευση. Έχουν περάσει μόλις 8 μήνες από τότε που η κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ έφερε το ΔΝΤ στη χώρα για  να αντιμετωπιστεί το τεράστιο δημόσιο χρέος. Ένα χρέος που δε δημιουργήσαμε εμείς και καλούμαστε άδικα να πληρώσουμε. Το ΔΝΤ δεν είναι εδώ σήμερα για να δανείσει φτηνά. Φτηνά δάνεισε την Αργεντινή, την Λετονία, την Ουγγαρία. Σαν προϋπόθεση όμως εκτίναξε τη φτώχεια και την ανεργία, έριξε την οικονομία σε χρόνια ύφεση και ασφυξία και οδήγησε την κοινωνία στο μεσαίωνα. Πυροδοτώντας ραγδαίες πολιτικές εξελίξεις που άλλαξαν ριζικά ένα ήδη χρεωκοπημένο πολιτικό σύστημα. Αυτές οι εξελίξεις δίνουν χώρο στην ακροδεξιά να καλλιεργεί τις επικίνδυνες αντιλήψεις της στη κοινωνία σκορπίζοντας φόβο και συντηρητισμό. Από την άλλη η ανοχή της κυβέρνησης απέναντι στις φασιστικές επιθέσεις αποκαλύπτει και τη ρατσιστική της πολιτική. Μια πολιτική που από τη μια θέλει να ρίξει τις ευθύνες για την φτώχεια και την ανεργία στους πιο αδύναμους και από την άλλη θέλει να καλλιεργήσει κλίμα διάσπασης ανάμεσα στους Έλληνες και Μετανάστες εργαζόμενους.

Το ΔΝΤ ήρθε στην Ελλάδα και εγκατέστησε μηχανισμό κηδεμονίας, όχι επειδή αυτή ήταν η φυσιολογική εξέλιξη των πραγμάτων, όχι επειδή δεν υπήρχε άλλη λύση. Αλλά επειδή εκεί οδήγησαν οι καταστροφικές πολιτικές αυτής και της προηγούμενης κυβέρνησης. Επιλογές που πάρθηκαν κόντρα στις πραγματικές ανάγκες της κοινωνίας. Τους τελευταίους μήνες  η εφαρμογή του μνημονίου σημαίνει διάλυση των πάντων. Τα σκληρά μέτρα που απαιτούν κυβέρνηση-ΕΕ-ΔΝΤ έχουν  οδηγήσει σε τραγικές μειώσεις στους μισθούς και τις συντάξεις, περικοπές σε όλες τις κοινωνικές δαπάνες που θα οδηγήσουν σε κλείσιμο νοσοκομεία και σχολεία, αύξηση των φόρων σε είδη βασικής ανάγκης,  αύξηση της ακρίβειας και της ανεργίας, ιδιωτικοποιήσεις και ξεπούλημα των δημόσιων οργανισμών. Ο προϋπολογισμός για το 2011, πλήρως εναρμονισμένος σε αυτή τη λογική συνεχίζει αυτό το έργο. Παράλληλα, τα δώρα προς τους τραπεζίτες και το μεγάλο κεφάλαιο συνεχίζονται. Στην πραγματικότητα αμφισβητούνται βασικά κοινωνικά δικαιώματα όπως το δικαίωμα στην μόρφωση και την εργασία. Το σκηνικό που διαμορφώνεται για τους νέους εργαζόμενους είναι εφιαλτικό. Η γενιά μας καλείται να ζήσει με χειρότερους όρους από τους γονείς μας. Η ανεργία για τους νέους κάτω των 25 ετών βρίσκεται στο 31%, ενώ η ελαστική και ανασφάλιστη εργασία τείνει να γίνει κανόνας. Παράλληλα με όλα αυτά εκτυλίσσεται και μια άγρια επίθεση στα δημοκρατικά δικαιώματα των εργαζόμενων και της νεολαίας. Δεν είναι τυχαία η αύξηση της καταστολής, οι όλο και συχνότερες καταπατήσεις του ασύλου και η τρομοκρατική παρουσία της αστυνομίας κυριολεκτικά σε κάθε γωνία. Στόχος τους η τρομοκράτηση όσων αντιστέκονται.

Στην Ελλάδα του Μνημονίου, η Παιδεία για την Τρόικα και την κυβέρνηση Παπανδρέου, δεν επιτρέπεται να είναι η εξαίρεση στη σφοδρή επίθεση ενάντια σε δικαιώματα και κατακτήσεις του λαού και της νεολαίας που έχουν εξαπολύσει το τελευταίο 6μηνο. Από το Δημοτικό μέχρι τα ΑΕΙ-ΤΕΙ προωθείται η συνολική μετάλλαξή της. Από το Σεπτέμβριο, η κυβέρνηση άνοιξε το θέμα της «αλλαγής του DNA της παιδείας στην Ελλάδα». Από τότε, μεσολάβησε η κατάθεση του επίσημου κειμένου για την έναρξη διαλόγου στη σύνοδο πρυτάνεων στο Ρέθυμνο, η απόρριψή του από την πλειοψηφία των συγκλήτων των πανεπιστημίων και μια σειρά κινήσεων από την πλευρά κάποιων συλλόγων. Το νομοσχέδιο θα πάει για διαβούλευση στη Βουλή πριν τις γιορτές και η πρόθεση είναι να ψηφιστεί μέσα στο Γενάρη. Τα σχέδια της κυβέρνησης για τη διάλυση του δημόσιου Πανεπιστημίου, δεν έρχονται σε μια τυχαία στιγμή. Κρίση στην παιδεία σημαίνει ότι μια σειρά από ΑΕΙ και ΤΕΙ κλείνουν ή συγχωνεύονται αδυνατώντας να καλύψουν τα λειτουργικά τους έξοδα. Εν τω μεταξύ ενώ όλο και περισσότερες οικογένειες βυθίζονται στην φτώχεια, οι φοιτητές αναγκάζονται να πληρώνουν για ακριβά συγγράμματα και αναλώσιμα ενώ τα ενοίκια έχουν φτάσει στα ύψη. Ο νέος νομός-πλαίσιο έρχεται σαν ταφόπλακα πάνω στο δημόσιο πανεπιστήμιο, παραδίδοντας  τα ΑΕΙ και ΤΕΙ στις ορέξεις των επιχειρήσεων. Με την «οικονομική αυτοτέλεια», που θα περιλαμβάνει και τη μισθοδοσία, θα επιβάλουν στα Πανεπιστήμια κανόνες ανώνυμης εταιρείας, για να αναζητούν πόρους από χορηγούς, να πωλούν «υπηρεσίες εκπαίδευσης και έρευνας», να διαφοροποιούν τις αμοιβές των διδασκόντων για να «προσελκύουν υψηλού κύρους εκπαιδευτικούς».

Οι αλλαγές κινούνται κυρίως σε 3 άξονες:

·         Κατάργηση του αυτοδιοίκητου των Πανεπιστημίων/υποχρηματοδότηση – «Καλλικράτης στην παιδεία».

·         Εξατομίκευση πτυχίων– εντατικοποίηση σπουδών.

·         Πλήρης ταύτιση με το εμπορικό αγγλοσαξονικό μοντέλο – «Διεθνοποίηση των σπουδών».

Το νομοσχέδιο το οποίο γνωστοποιήθηκε από τις δηλώσεις του πρωθυπουργού και της Διαμαντοπούλου στο συνέδριο των Δελφών και συμπυκνώθηκε στο λεγόμενο «κείμενο διαβούλευσης για την παιδεία», αλλάζει το δημόσιο πανεπιστήμιο, όπως το ξέραμε, καθιστώντας το, ούτε δημόσιο, ούτε δωρεάν, αλλά ούτε και πανεπιστήμιο.

Ο «πανεπιστημιακός Καλλικράτης» υπάγει τη χρηματοδότηση των Πανεπιστημίων από αρμοδιότητα του κράτους σε αρμοδιότητα των σχηματισμένων περιφερειακών συμβουλίων, με κατεύθυνση την κατάργηση και συγχώνευση τμημάτων και δημιουργία «πρώτης και δεύτερης ποιότητας» σχολών. Απολύσεις διοικητικού και διδακτικού προσωπικού, μείωση του αριθμού των φοιτητών και δημιουργία μιας πρώτης τάξεως πελατείας για τα προσφάτως «νομιμοποιημένα» ιδρύματα (ΚΕΣ,ΚΕΚ,ΙΕΚ). Η αντικατάσταση της διοίκησης των πανεπιστημίων από το «Συμβούλιο Διοίκησης», αντί της Συγκλήτου και των ΓΣ των Τμημάτων, έχει στόχο να ακυρώσει το «εμπόδιο» των συλλογικών οργάνων, αλλά κυρίως την παρουσία και την παρέμβαση των φοιτητών/τριων στις αποφάσεις, για να επιβληθούν ολοκληρωτικά στην εκπαιδευτική και ερευνητική δραστηριότητα των πανεπιστημίων οι κανόνες της αγοράς του κεφαλαίου και οι επιδιώξεις των επιχειρήσεων.Έτσι, μεταλλάσσεται το πανεπιστήμιο σε αυταρχικό εκπαιδευτήριο που θα διοικείται από το Συμβούλιο – μάνατζερ, που θα επιβάλλει αυταρχικούς ρυθμούς και κανόνες στις σπουδές και στις εξετάσεις των φοιτητών, χωρίς περιθώρια ανάπτυξης κριτικής σκέψης και ριζοσπαστικής αμφισβήτησης. Με τα πτυχία πολλών μορφών, ο κάθε φοιτητής παύει πλέον να παίρνει γνώσεις πάνω σε ένα συγκεκριμένο αντικείμενο σπουδών αλλά δέχεται αποσπασματικές γνώσεις – πληροφορίες – προσόντα από διαφορετικά προγράμματα σπουδών χωρίς προκαθορισμένο χρόνο φοίτησης και όλα αυτά στο όνομα της επιλογής, της ευελιξίας, των απεριόριστων δυνατοτήτων κ.ο.κ. Προωθούν ένα πανεπιστήμιο που θα εντείνει τους ταξικούς φραγμούς, καθώς το «κουπόνι» του φοιτητή ανοίγει το δρόμο για την επιβολή διδάκτρων στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Μετατρέπει το φοιτητή σε πελάτη των ιδρυμάτων Α.Ε. που αγοράζει υπηρεσίες – σπουδές, ενώ όταν «τελειώσει» η πίστωση του κουπονιού θα αναγκαζόμαστε να βάλουμε το χέρι στην τσέπη για να συνεχίσουμε τις σπουδές μας.

Στην ουσία, η κυβέρνηση θέλει να «τελειώσει» με την παιδεία σαν δημόσιο αγαθό. Το κράτος ξεμπερδεύει με τη συνταγματική υποχρέωση να χρηματοδοτεί τις σχολές και μονιμοποιείται και βαθαίνει η αντίληψη της εργασίας –και μάλιστα με τους χειρότερους όρους- ως ευκαιρία αντί για κοινωνικό δικαίωμα. Ο εργαζόμενος με «σύνολο δεξιοτήτων και προσωπικές διαδρομές» αντί για ενιαίο πτυχίο, αντιλαμβάνεται τον εαυτό του σαν υπεύθυνο για τη δεινή του κατάσταση, αφού δεν πάλεψε περισσότερο, δεν μάζεψε αρκετά ECTS κ.ο.κ. Η Διαμαντοπούλου και οι σύμμαχοί της θέλουν ένα πανεπιστήμιο «εργοστάσιο παραγωγής» των αυριανών ευέλικτα εργαζομένων. Ένα πανεπιστήμιο περισσότερο κερδοφόρο για την αγορά, που θα προάγει τη γνώση με όρους οικονομικής ανταποδοτικότητας και όχι κοινωνικής χρησιμότητας. Θέλουν ένα πανεπιστήμιο που να αποπληρώνει χρέη.

Ταυτόχρονα ένα ακόμα κέρδος γι’ αυτούς θα είναι η δημιουργία ενός αυταρχικού και αποστειρωμένου πανεπιστημίου χωρίς ελευθερίες και δικαιώματα. Η επίθεση στο άσυλο είναι επίθεση ενάντια στην κοινωνία. Η κυβέρνηση θέλει να ξεμπερδεύει με το πανεπιστήμιο ως χώρο ανάπτυξης κοινωνικών αγώνων, ριζοσπαστικοποίησης και αμφισβήτησης.

Η επίθεση στην εργασιακή προοπτική των νέων εντείνεται ακόμη περισσότερο με το Σύμφωνο Πρώτης Απασχόλησης, διάταξη η οποία θεωρεί τους νέους εργαζόμενους ως μια ειδική κατηγορία που με ηλικιακά, και μόνο, κριτήρια θα πρέπει να πληρώνεται λιγότερο από το υπόλοιπο σώμα των εργαζομένων. Αυτό σημαίνει ότι θεσμοθετείται τριετής μαθητεία για νέους άνεργους με απολαβές γύρω στα 350 - 400 ευρώ, αλλά και δημιουργία "Συμβολαίου Πρώτης Απασχόλησης" που θα αφορά τις νέες προσλήψεις στον ιδιωτικό τομέα οι οποίες θα αμείβονται με 550 ευρώ, έναντι των 740 ευρώ που ορίζει η τελευταία σύμβαση. Επί της ουσίας, μιλάμε για μια άνευ όρων παράδοση της νεολαίας στις ορέξεις της εργοδοσίας που με τη σειρά της σημαίνει ότι η δική μας γενιά θα είναι αυτή που θα επωμιστεί το μεγαλύτερο βάρος για την έξοδο της χώρας από ην κρίση προσφέροντας φτηνή κι ελαστική εργασία προκειμένου να συντηρηθούν τα κέρδη του κεφαλαίου.

Απέναντι σε αυτή τη μεγάλη επίθεση μπορεί να υπάρξει απάντηση. Και η απάντηση δεν μπορεί να είναι άλλη από την προσπάθεια ανατροπής της κυβέρνησης και του μνημονίου. Το φοιτητικό κίνημα σε συμπόρευση με το εργατικό  χρειάζεται με ξεκάθαρο τρόπο να προβάλει τα αιτήματα του: Ζητάμε ακύρωση του μνημονίου, Ζητάμε να φύγει το ΔΝΤ από τη χώρα, λέμε όχι στο νέο νόμο-πλαίσιο. Αυτά τα  αιτήματα χρειάζεται να καταλήγουν σε ένα μεγαλύτερο αίτημα: Να φύγει η κυβέρνηση και η πολιτική τους. Για όλα τα παραπάνω, είναι αναγκαίο όσο ποτέ η συγκρότηση ενός μεγαλειώδους φοιτητικού κινήματος, αντίστοιχου και μεγαλύτερης κλίμακας από του 2006-2007, το οποίο θα πυροδοτήσει μεγαλύτερους κοινωνικούς αγώνες, θα βάλει φρένο στην επιχειρούμενη διάλυση της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης και θα ανοίξει μια κεντρική αντιπαράθεση απέναντι στην τρόικα και την κυβέρνηση. Για να αποτελέσει τις απαρχές μιας μαζικής εισβολής στο προσκήνιο  της νεολαίας που συμπιέζεται, απορρίπτεται, αποτελεί καύσιμη ύλη στην καπιταλιστική αναδιάρθρωση. Για να θέσει τις απαρχές ενός κοινωνικού μετώπου και μιας λαϊκής εξέγερσης που θα διεκδικήσει έναν άλλο δρόμο. Να διδαχτούμε από τα παραδείγματα των ευρωπαϊκών φοιτητικών κινημάτων της Αγγλίας, της Γαλλίας και της Ιρλανδίας, την αποφασιστικότητά τους και τις δυναμικές μορφές πάλης που υιοθέτησαν. Να ξαναζωντανέψουμε τις ελπίδες που αναδύθηκαν μέσα από την εξέγερση του Δεκέμβρη. Ελπίδες που εκφράστηκαν μαζικά τόσο στα μεγαλειώδη συλλαλητήρια της 5ης Μάη όσο και στις διαδηλώσεις της 17ης Νοέμβρη. Ελπίδες που πρέπει να εκφραστούν και στη γενική απεργία στις 15 Δεκέμβρη.

Ωστόσο η απάντηση που έρχεται από τα πανεπιστήμια απέναντι στα μέτρα είναι κατώτερη των περιστάσεων. Παρά τη φανερή αγανάκτηση του κόσμου απέναντι στη πολιτική του μνημονίου, μια μεγάλη πλειοψηφία των φοιτητών δεν συμμετέχει σε συλλογικές διαδικασίες όπως οι συνελεύσεις των φοιτητικών συλλόγων ή οι καταλήψεις. Τη μεγαλύτερη ευθύνη γι αυτό έχουν φυσικά οι παρατάξεις της ΠΑΣΠ-ΔΑΠ που συστηματικά σαμποτάρουν αυτές τις διαδικασίες. Μερίδιο ευθύνης φέρνει όμως και μεγάλο κομμάτι της φοιτητικής αριστεράς. Η ΠΚΣ-ΜΑΣ δείχνει να επιλέγει τον δρόμο του απομονωτισμού και της περιχαράκωσης και η ΕΑΑΚ παρουσιάζει έναν αποσπασματικό σχεδιασμό, αποπροσανατολίζοντας το φοιτητικό κίνημα. Επομένως η αριστερά στα πανεπιστήμια  χρειάζεται να πάρει άμεσα πρωτοβουλίες που θα αλλάξουν τα πράγματα. Το γεγονός ότι η κατάσταση στα πανεπιστήμια δεν είναι η καλύτερη δεν σημαίνει πως δεν υπάρχει η δυνατότητα ανατροπής των μέτρων. Το βάρος για την αλλαγή της κατάστασης στα πανεπιστήμια πέφτει στις πλάτες της Αριστερής Ενότητας, του πιο ενωτικού και ελπιδοφόρου εγχειρήματος μέσα στα πανεπιστήμια. Οι πρωτοβουλίες για τον συντονισμό με τους καθηγητές και τους εργαζόμενους των σχολών είναι μια επιτακτική ανάγκη. Η Αριστερή Ενότητα δεν πρέπει να ξεχνάει πως είναι η δύναμη που κινείται μέσα στις σχολές με τα μάτια στραμμένα στην κοινωνία. Η Αριστερή Ενότητα χρειάζεται να δουλέψει στην κατεύθυνση του να παρθούν πρωτοβουλίες που θα κινητοποιήσουν, θα συσπειρώσουν και θα ξαναζωντανέψουν τους φοιτητικούς συλλόγους και τις διαδικασίες τους. Έτσι θα εμπνεύσουν τους φοιτητές που δεν καλύπτονται από το υπάρχον σκηνικό και που θέλουν να αλλάξουν τόσο την φοιτητική τους καθημερινότητα όσο και την κοινωνία. Για να μπορέσει η Αριστερή Ενότητα να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων χρειάζεται  να τολμάει, να παίρνει πρωτοβουλίες και να μην περιμένει απλά σαν θεατής τις εξελίξεις. Να είναι πυροδότης κοινωνικών αγώνων. Απέναντι σε εχθρούς που φαίνονται μεγάλοι, πρέπει να συγκροτήσουμε ένα πλατύ, διαρκές, πανεκπαιδευτικό, αντικυβερνητικό, αντιμνημονιακό μέτωπο. Σε ένα κενό πρωτοβουλιών και πολιτικών απαντήσεων η Αριστερή Ενότητα μπορεί να κάνει τη διαφορά. Να αξιοποιήσουμε την εμπειρία του νικηφόρου κινήματος απέναντι στην αναθεώρηση του άρθρου 16, προωθώντας την πολιτική ανασυγκρότηση του φοιτητικού και νεολαιίστικου κινήματος. Σκιαγραφώντας κομμάτια του άλλου δρόμου να ξαναδώσουμε ελπίδα σε μια κοινωνία που της έχουν κλέψει κάθε συλλογικό όραμα και προοπτική. Να πάρουμε πρωτοβουλίες από τα κάτω συνδεόμενες με την κοινωνία, ώστε το φοιτητικό κίνημα να κερδίσει την συμπαράστασή της. Να τολμήσουμε να αλλάξουμε, να τολμήσουμε να απαντήσουμε θετικά στο κάλεσμα της ιστορίας, να τολμήσουμε να γίνουμε η γενιά που αρνούμενη την πραγματικότητα του μνημονίου θα αλλάξει ριζικά την πραγματικότητα της ελληνικής κοινωνίας.

«Είμαστε όλοι τρομοκράτες»

Παραμονή της δίκης των 11 συλληφθέντων μαθητών σε πορεία μετά τη δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου που κατηγορούνται ως μέλη τρομοκρατικής οργάνωσης, καθώς και της δίκης των 4 φοιτητών που την ίδια μέρα κάθονται στο εδώλιο με κατηγορίες κακουργηματικού χαρακτήρα για την απαλλοτρίωση τροφίμων από super market στη Λάρισα.

«Είμαστε όλοι τρομοκράτες»

Εκδήλωση – συζήτηση για την κρατική «αντιτρομοκρατική» πολιτική με εστίαση (αλλά όχι μόνο) στον «Τρομονόμο Νο3»

 

Τετάρτη 8 Δεκέμβρη, 7μμ

Χώρος Κινημάτων – Στέκι Μεταναστών (Ιωλκού 33)

 

Τη συζήτηση θα ανοίξουν

·        Μάνια Μπαρσέφσκι, Δίκτυο για τα Πολιτικά και Κοινωνικά Δικαιώματα

·        Δημήτρης Μπελαντής, δικηγόρος

·        Μάκης Παρίσης, Δράση για την Ελευθερία

 

Διοργάνωση

Δίκτυο για τα Πολιτικά και Κοινωνικά Δικαιώματα (κίνηση Βόλου)

Αν ο Δεκέμβρης ήταν ερώτηση, υπάρχει καμιά απάντηση;

Δύο κόσμοι αντίθετοι.

Δύο χρόνια πριν, τον Δεκέμβρη του 2008, η δολοφονία του 15χρονου Αλέξη Γρηγορόπουλου από πυρά του
ειδικού φρουρού Κορκονέα, στάθηκε η αφορμή για να πλημμυρίσουν οι δρόμοι και οι πλατείες όλης της χώρας
από ένα χείμαρρο οργής και αγανάκτησης. Η εξέγερση της νεολαίας στην Ελλάδα έκανε το γύρο του κόσμου,
αποτέλεσε για καιρό πρώτη είδηση στα διεθνή ΜΜΕ, απέσπασε την αλληλεγγύη κινημάτων από όλο τον κόσμο.
Μια γενιά πνιγμένη στην αβεβαιότητα και τα αδιέξοδα, εγκλωβισμένη σε ένα συνεχές τρέξιμο, μεγαλωμένη σε
μια εποχή ηγεμονίας των αντιλήψεων της αγοράς, του καταναλωτισμού και της εμπορευματοποίησης των
πάντων, ξέσπασε. Στο πρόσωπο του Αλέξη, μαθητές, φοιτητές, νέοι εργαζόμενοι των 500€, άνεργοι, βρήκαν
κομμάτια του εαυτού τους. Πολύ γρήγορα, το μίσος για τον ειδικό φρουρό μεταφράστηκε σε ένα κύμα
απαξίωσης του πολιτικού κατεστημένου, αμφισβήτησης των μονόδρομων, άρνησης του μέλλοντος που
ξεπρόβαλλε τότε, στην αυγή της παγκόσμιας κρίσης.
Η εξέγερση του Δεκέμβρη, χάραξε μια φαρδιά κόκκινη γραμμή στην ελληνική κοινωνία και ανάγκασε τον καθένα
να πάρει θέση. Βγήκαν τότε στο προσκήνιο δύο αντίθετοι κόσμοι που συγκρούονται, που ο ένας δεν χωράει τον
άλλον, που συνεχώς, όπως και σε ολόκληρη την ιστορία των λαών, θα μάχονται γιατί δεν μπορεί να συνυπάρξει
η εκμετάλλευση με την ελευθερία. Από τη μία μεριά, ο γερασμένος κόσμος του κεφαλαίου, των τραπεζών, των
ΜΜΕ, της Αστυνομίας, του καπιταλισμού και του πολιτικού του προσωπικού. Από την άλλη, τα νιάτα του τόπου,
οι μαθητές, οι φοιτητές, ο κόσμος της μαύρης, ελαστικής και ανασφάλιστης εργασίας, η πλειοψηφία της
κοινωνίας που είτε ενεργά είτε βουβά υποστήριξε τον αγώνα της νεολαίας. Όσοι από τους «από πάνω»
παρίσταναν τους ξαφνιασμένους για όσα εξελίσσονταν για μέρες στους δρόμους όλης της χώρας, είναι ψεύτες
και υποκριτές. Γνώριζαν καλά, ότι με τις πολιτικές τους, με την περιστολή των δικαιωμάτων και των ελευθεριών,
με την περιθωριοποίηση της νεολαίας, με το ξερίζωμα της ελπίδας, επιταχύνουν τον ωρολογιακό μηχανισμό μιας
βόμβας που είναι έτοιμη να εκραγεί.

Ο Δεκέμβρης μας έμαθε πολλά.

Η εξέγερση της νεολαίας τον Δεκέμβρη του 2008 ήταν προειδοποίηση, ήταν ένα ερώτημα πού αμφισβητούσε το
παρόν γιατί δεν έβλεπε μέλλον. Δύο χρόνια μετά αυτά τα ερωτήματα απαντιούνται με τον πιο βάρβαρο τρόπο.
• Ναι, ο καπιταλισμός δεν έχει να προσφέρει τίποτα στην ανθρωπότητα. Είναι ένα σύστημα καταστροφικό
που στην προσπάθεια του να επιβιώσει (να διασφαλίσει δηλαδή τα κέρδη του κεφάλαιου) θα οδηγήσει
ολόκληρα κοινωνικά στρώματα στην πείνα, τη φτώχεια, την εξαθλίωση.
• Ναι, η Ελλάδα είναι μια χώρα αφιλόξενη για κάθε νέο, εργαζόμενο, συνταξιούχο. Μια χώρα με διαλυμένη
παραγωγή, αποδεκατισμένη αγροτιά, τουριστικό θέρετρο για τους πλούσιους Αμερικάνους και
επενδυτικός στόχος των κινέζικων εμπορικών μεγαθηρίων και των σεΐχηδων του Ντουμπάι και του
Άμπου Ντάμπι.
• Ναι, η νεολαία δεν χωράει στη σημερινή ελληνική πραγματικότητα, δεν μπορεί να εργαστεί, να
δημιουργήσει, να ζήσει. Διογκώνεται ένα κύμα σύγχρονης μετανάστευσης για σπουδές και δουλειά στο
εξωτερικό. Έρχονται στη μνήμη εικόνες ξεριζωμού, όταν κατά εκατοντάδες, Έλληνες αφήναν την
πατρίδα για μια δουλειά στα εργοστάσια της Γερμανίας.
• Ναι, οι πολιτικοί υπηρέτες του κεφάλαιου είναι κλέφτες, ψεύτες και δούλοι μέχρι το μεδούλι. ΠΑΣΟΚ, ΝΔ
και οι σύμμαχοι τους τα έφαγαν, τα κουκούλωσαν, αναρριχήθηκαν στην εξουσία με ψεύτικα
προγράμματα εξαπατώντας τον ελληνικό λαό και τελικά παρέδωσαν τη χώρα στην Τρόικα και το ΔΝΤ,
καταργώντας κάθε έννοια λαϊκής κυριαρχίας.

Το σύστημα τους καταρρέει...

Σήμερα, ζούμε στην εποχή του Μνημονίου. Η αλλαγή φρουράς, με το ΠΑΣΟΚ να αναλαμβάνει την διακυβέρνηση
του τόπου, σηματοδότησε την εισβολή του ΔΝΤ και της Τρόικας στη χώρα και στην ουσία την εδραίωση ενός
νέου καθεστώτος. Ο λαός και η νεολαία βρίσκονται σε πολύ χειρότερη κατάσταση από ότι δύο χρόνια πριν.
Κατακτήσεις ενός ολόκληρου αιώνα, καταργούνται για να «εξυπηρετηθεί» η αποπληρωμή του χρέους και ο
ιδρώτας των εργαζόμενων μετατρέπεται σε ζεστό χρήμα για να γεμίσουν οι τσέπες των διεθνών μαυραγοριτών
και τοκογλύφων που έχουν εγκατασταθεί στη χώρα ώστε να επιτηρούν, ή καλύτερα να υπαγορεύουν, την
πολιτική της κυβέρνησης. Αν ο Δεκέμβρης έφερε στην επιφάνεια τα αδιέξοδα, την καταπίεση, την απαισιοδοξία
για το μέλλον, σήμερα αυτά συνυπάρχουν πολλαπλάσια μαζί με μια πολύ σκληρή πραγματικότητα. Η χρεοκοπία
είναι στην ημερήσια διάταξη και από τα πλέον επίσημα χείλη.
Η Ελλάδα δεν είναι πλέον το μοναδικό μαύρο πρόβατο στην Ευρώπη. Το φταίξιμο για τους τριγμούς στην
Ευρωζώνη, αποδίδονται τώρα και σε άλλους «απείθαρχους» λαούς. Ιρλανδία, Ισπανία, Πορτογαλία, Ισλανδία
παίρνουν σειρά για την είσοδο τους στο μηχανισμό στήριξης της Τρόικας και του ΔΝΤ. Η Ευρώπη των μεγάλων
οραμάτων, του ευρώ, της ανάπτυξης δεν δείχνει να μπορεί να αντισταθεί στο κύμα της κρίσης. Τώρα που
οξύνονται τα πράγματα, που δεν συγκινούν πλέον οι «ισόρροπες αναπτύξεις» και οι «ευρωπαϊκές συγκλίσεις»,
βγαίνει το μαστίγιο, φανερώνοντας τον πραγματικό ρόλο της Ε.Ε.

Ο Δεκέμβρης παραμένει ανολοκλήρωτος...

Ο Δεκέμβρης σαν γεγονός, έχει βρει τη θέση του στην σύγχρονη ιστορία της Ελλάδας αλλά και ολόκληρου του
κόσμου. Σήμερα, πολλοί προσπαθούν να του προσδώσουν τον χαρακτήρα μιας σύντομης παρένθεσης που
έκλεισε. Γελιούνται όμως οικτρά όσοι θεωρούν ότι οι εξεγέρσεις του λαού και της νεολαίας κλείνονται σε
χρονοντούλαπα της ιστορίας. Η ανολοκλήρωτη εξέγερση του Δεκέμβρη αναζητά, ακόμη πιο επίμονα σήμερα, τη
θέση της σε ένα ελπιδοφόρο σχέδιο διεξόδου από το σημερινό τέλμα, από το φαύλο κύκλο του χρέους και της
μαύρης καθημερινότητας που βιώνει ο λαός.
Έχουμε ανάγκη από μια νέα εξέγερση. Οι εξεγέρσεις, οι επαναστάσεις, οι μαζικοί αγώνες των λαών είναι αυτοί
που κινούν τον τροχό της ιστορίας. Έχουμε ανάγκη από μια συνολική ρήξη με την σημερινή πολιτική-κοινωνική-
πολιτιστική πραγματικότητα. Για να ξεπεραστεί το σημερινό πολιτικό σύστημα, για να χαραχτεί μια διαφορετική
πορεία για τη χώρα και το λαό χρειάζεται να οικοδομήσουμε ένα μέτωπο όλων εκείνων των δυνάμεων του τόπου
που σήμερα στριμώχνονται στο περιθώριο. Ο Δεκέμβρης, όρισε στρατόπεδα. Το δικό μας συνεχώς αυξάνεται με
κόσμο που πίστευε πως κάπως μπορεί να τα βολέψει, με κοινωνικά στρώματα που ευημερούσαν αλλά τα νέα
μέτρα και οι περικοπές τα ωθούν σε συνθήκες επιβίωσης, με ανθρώπους που ιστορικά και ιδεολογικά
ταυτίζονταν με το ΠΑΣΟΚ αλλά τώρα ανακαλύπτουν το πραγματικό πρόσωπο του κυβερνητικού «σοσιαλισμού».
Η κινητοποιήσεις της 5ης Μάη αλλά και οι πρόσφατες για την 37η επέτειο του Πολυτεχνείου, φανερώνουν τις
διαθέσεις πολύ κόσμου να αγωνιστεί, να κατέβει στο δρόμο, να μην αφήσει την τύχη του στα χέρια των από
πάνω.

Ποιός θα γράψει την ιστορία; Ή αυτοί ή εμείς...

Η περίοδος που ζούμε αποτελεί τομή για την παγκόσμια ιστορία του σύγχρονου κόσμου και των λαών. Ζούμε
μέσα στη μαύρη τρύπα ενός χρεοκοπημένου συστήματος που αναζητά, χωρίς αποτελέσματα, λύσεις και τρόπους
για να συνεχίσει να ταλαιπωρεί την ανθρωπότητα. Η παγκόσμια οικονομική κρίση είναι εδώ, βαθαίνει, παίρνει
άγριες μορφές και η έκβαση των πραγμάτων έχει δύο δρόμους. Ή θα είμαστε η γενιά που θα βιώσει μια ιστορική
οπισθοχώρηση με πολέμους, εξαθλίωση, πείνα, φτώχεια για να καταφέρει να ορθοποδήσει ξανά ο καπιταλισμός
ή θα είμαστε κομμάτι ενός μεγάλου κινήματος αλλαγής των πραγμάτων για να καταφέρει να επιβιώσει η
ανθρωπότητα. Σήμερα, περισσότερο από ποτέ, ξεπροβάλλει η ανάγκη ενός άλλου κόσμου. Ο κομμουνισμός
πλανιέται πάνω από ολόκληρο τον πλανήτη και αποτελεί φόβητρο για τους υπηρέτες του σημερινού σάπιου
κόσμου αλλά και ελπίδα για το μέλλον των λαών. Όσο και αν προσπάθησαν οι κυρίαρχοι να συκοφαντήσουν το
κομμουνιστικό κίνημα ξαναγράφοντας την ιστορία, η ίδια η ζωή έρχεται να τους διαψεύσει και να φανερώσει
πως υπάρχει άλλος δρόμος, εφικτός και αναγκαίος...

Υπάρχει διέξοδος στο αδιέξοδο! Στην οργάνωση, την ενότητα, τον αγώνα!

Ο Δεκέμβρης ως η πρώτη εξέγερση μέσα στη κρίση έσπειρε τον τρόμο στα ελληνικά και διεθνή επιτελεία,
αποδεικνύοντας τη δύναμη των «από κάτω», έστω και σαν υπόσχεση για το μέλλον. Η εκδοχή μιας νεολαίας
όμως που αναζητά διεξόδους, πέρα από το να συγκρούεται με τα αδιέξοδά της, είναι αυτή μπορεί να
μονιμοποιήσει τον τρόμο στο στρατόπεδό τους. Γιατί ακριβώς αυτή η αναγκαία αναζήτηση δρόμων και οι
συντονισμένες, προσανατολισμένες εκρήξεις, μπορούν να δημιουργήσουν έναν καλύτερο κοινωνικό και πολιτικό
συσχετισμό δύναμης για τους λαούς. Αν το δίκιο είναι πάντα με την εξέγερση, η δύναμη κρύβεται στην
οργάνωση, την ενότητα, την αλληλεγγύη. Χωρίς αυτά, η απαξίωση για το πολιτικό σύστημα δε θα δίνει τη θέση
της στην αμφισβήτησή του, την κριτική και την ανάδειξη της ανάγκης ανατροπής του. Με αυτά, είμαστε πιο
αποτελεσματικοί, πιο υπολογίσιμοι, πιο δυνατοί. Σήμερα, η επίθεση στην ελληνική κοινωνία, η επίθεση στην
ελληνική νεολαία, και πρόσφατα η επίθεση στο πανεπιστήμιο δεν πρέπει να μείνει αναπάντητη. Η νεολαία των
μεγάλων αγώνων του άρθρου 16, η γενιά του Δεκέμβρη μπορεί να δώσει το έναυσμα για ένα μεγάλο,
αποτελεσματικό, παλλαϊκό ξεσηκωμό. Μπορεί να γίνει μπροστάρης σε ένα παρατεταμένο λαϊκό αγώνα, σε έναν
ανυποχώρητο και διαρκές αγώνα που θα διεκδικεί να φύγει η χούντα της
τρόικα, να φύγει το σάπιο πολιτικό κατεστημένο, να φύγει η δωσίλογη
κυβέρνηση Παπανδρέου. Η αγανάκτηση και η οργή, να μετατραπεί σε ένα
μεγάλο κύμα αλλαγής. Μαζί με τις δυνάμεις που μάχονται για έναν άλλο
κόσμο, να προετοιμάσουμε και να προετοιμαστούμε για τα μεγάλα
κοινωνικά ξεσπάσματα που έρχονται. Να συγκροτηθούμε, να αντιληφθούμε
τη δύναμή μας, να οργανώσουμε και να οργανωθούμε μέσα στις σχολές,
τους φοιτητικούς συλλόγους, τους χώρους δουλειάς, την αριστερά για να
μην μείνει κανείς μόνος του, για να γίνουμε πραγματικά επικίνδυνοι.

                          ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΣΠΟΥΔΑΖΟΥΣΑΣ

Φυλάξου από την πείνα μου φυλάξου κι απ’ την οργή μου

Γράψε στην αρχή της πρώτης σελίδας
εγώ δεν μισώ τους ανθρώπους
κανέναν δεν κλέβω
μα αν πεινάσω τρώω τη σάρκα του σφετεριστή μου.
Φυλάξου από την πείνα μου φυλάξου κι απ’ την οργή μου

Μαχμούντ Νταργουίς: «Ταυτότητα»

Την Τετάρτη 1 Δεκέμβρη δικάζονται στη Λάρισα τέσσερις νέοι άνθρωποι με την κατηγορία της «ληστρικής κλοπής κατά συναυτουργία». Θεωρούνται δράστες της απαλλοτρίωσης τροφίμων από σούπερ μάρκετ της Λάρισας που έγινε στις 11/2/2009, που στη συνέχεια μοίρασαν σε παρακείμενη λαϊκή αγορά. Πέρα από το γεγονός ότι σύρονται στα δικαστήρια χωρίς αποδεικτικά στοιχεία, πέρα από το ότι η σύλληψή τους έγινε πολύ αργότερα από την ενέργεια με αποκλειστικό κριτήριο την εμφάνισή τους, πέρα από το ότι το ίδιο το σούπερ μάρκετ απέσυρε τη μήνυση για τα μικρής χρηματικής αξίας αγαθά που απαλλοτριώθηκαν, αυτό που μας εξοργίζει περισσότερο είναι ο κακουργηματικός χαρακτήρας των κατηγοριών με τις οποίες οι τέσσερις νέοι οδηγούνται στο εδώλιο του κατηγορουμένου.

Όταν οι σφετεριστές του δημόσιου χρήματος παραμένουν «αθέατοι», όταν οι πολυεθνικές εξακολουθούν να πλουτίζουν ασύστολα, όταν τα μεγάλα καρτέλ καθημερινά ανατιμούν είδη πρώτης ανάγκης, ενώ από την άλλη μεριά οι περικοπές μισθών και συντάξεων, οι απολύσεις και η ανεργία, η αποδόμηση του κοινωνικού κράτους, το ξεπούλημα παιδείας και υγείας σταματημό δεν έχουν, τότε -πολύ περισσότερο- οι δίκες αυτές δεν έρχονται να παίξουν παρά μόνο ένα ρόλο: να τρομοκρατήσουν την κοινωνία, και ειδικότερα τη νεολαία, να σταματήσουν κάθε έμπρακτη προσπάθεια αμφισβήτησης ενός απάνθρωπου, ληστρικού πολιτικού μοντέλου που καθημερινά οδηγεί στην εξαθλίωση όλο και μεγαλύτερα τμήματα του πληθυσμού.

Όμως, τα κοινωνικά ζητήματα δεν μπορούν να αντιμετωπίζονται με κατασταλτικές μεθόδους, πολύ δε περισσότερο δεν μπορούν να ποινικοποιούνται οι συμβολικές ενέργειες διαμαρτυρίας, ούτε βέβαια κοινωνικά ευαισθητοποιημένοι νέοι άνθρωποι να στέλνονται αβίαστα στις φυλακές. Ο καθένας γνωρίζει ότι η πολιτική «τα παίρνω απ' τους φτωχούς και τα δίνω στους πλούσιους», η φτωχοποίηση μεγάλου μέρους της κοινωνίας, δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή με φιλοφρονήσεις απ' τον κόσμο της εργασίας. Η κοινωνική οργή φουσκώνει όλο και περισσότερο και όταν τελικά ξεσπάσει, απαλλοτριώσεις σούπερ μάρκετ σαν αυτή της Λάρισας θα φαντάζουν ως αθώα παιδικά παιγνίδια.

Ως Δίκτυο για τα Πολιτικά και Κοινωνικά Δικαιώματα καταγγέλλουμε την προσπάθεια κοινωνικού πειθαναγκασμού και τρομοκράτησης, χαιρετίζουμε κάθε συλλογική προσπάθεια αντίδρασης στα μέτρα κοινωνικής εξαθλίωσης που υιοθετεί η κυβέρνηση, απαιτούμε την αθώωση των τεσσάρων κατηγορουμένων.

Δελτιο τυπου ΔΙΚΤΥΟ ΓΙΑ ΤΑ ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ 

Εκδηλωση Συζητηση- Στο δρομο του Δεκεμβρη να διωξουμε Κυβερνηση-Τροικα-ΔΝΤ

Πολιτιστική εκδήλωση για την Παλαιστίνη

Με αφορμή την 29η Νοέμβρη, Διεθνή Ημέρα Αλληλεγγύης προς τον Παλαιστινιακό Λαό, ο Σύλλογος Αλληλεγγύης στον Παλαιστινιακό Λαό ΙΝΤΙΦΑΝΤΑ διοργανώνει τη Δευτέρα 29 Νοέμβρη, στις 7μμ, στο Μεταξουργείο πολιτιστική εκδήλωση αφιερωμένη στην Παλαιστίνη.

Μεταξύ άλλων, στην εκδήλωση θα προβληθούν βιντεοσκοπημένα στιγμιότυπα από παραδοσιακούς παλαιστινιακούς χορούς και χαρακτηριστικά στοιχεία του αραβικού γενικότερα, και παλαιστινιακού ειδικότερα, πολιτισμού. Θα ακουστεί ο μεγάλος Παλαιστίνιος ποιητής Μαχμούντ Νταρουίς να απαγγέλει ποιήματά του με μετάφραση των στίχων του. Θα προβληθούν αποσπάσματα από την καθημερινότητα των Παλαιστινίων, τόσο στην Δυτική Όχθη, όσο και στη Λωρίδα της Γάζας. Θα απαγγελθούν στίχοι Ελλήνων ποιητών που αναφέρονται στην Παλαιστίνη, θα διαβαστούν κείμενα που περιγράφουν σκηνές και συναισθήματα των ανθρώπων εκεί. Κινούμενα σχέδια και κριτικές γελοιογραφίες της ισραηλινής κατοχής θα συμπληρώσουν την εκδήλωση.

Η Παλαιστίνη είναι το σημείο που εδώ και πάνω από εξήντα χρόνια κορυφώνεται η παγκόσμια αδικία. Αλλά ταυτόχρονα, εδώ και πάνω από εξήντα χρόνια, η Παλαιστίνη αποτελεί το φωτεινό σύμβολο της αντίστασης ενός αδούλωτου λαού, των ηρωικών αγώνων του απέναντι στην ισραηλινή βαρβαρότητα, το πρότυπο ελπίδας, αντίστασης και αξιοπρέπειας για κάθε καταπιεσμένο.

Σύλλογος Αλληλεγγύης στον Παλαιστινιακό Λαό ΙΝΤΙΦΑΝΤΑ