Πλαίσιο Γ.Σ. Φ.Σ. Δικτύων στις 18/3

Το πολιτικό σύστημα σε κρίση…

Τους τελευταίους 2 μήνες όλοι μιλούν για την πολιτική κρίση την οποία διέρχεται η χώρα και την αδυναμία του νεοφιλελευθερισμού να βγει απ’ το αδιέξοδο. Η αρχή έγινε με το σκάνδαλο Ζαχόπουλου και όλο το «φαγοπότι» που είχε στηθεί στο υπουργείο Πολιτισμού. Ένα σκάνδαλο που ανέδειξε την αδυναμία του πολιτικού συστήματος να λειτουργήσει αποτελεσματικά και να εφαρμόσει τις «μεταρρυθμίσεις» χωρίς κλυδωνισμούς και αντιδράσεις. Παράλληλα τα εκατομμύρια ευρώ που καθημερινά ακούγονταν στα κανάλια προκαλούν ίλιγγο στον εργαζόμενο κόσμο την στιγμή που η ακρίβεια καλπάζει, η ανεργία μεγαλώνει, η ανασφάλεια και η αβεβαιότητα συσσωρεύονται, η λιτότητα είναι κομμάτι της καθημερινότητας μας και το 20% των Ελλήνων ζει κάτω από τα όρια της φτώχειας.

Παρά την κατακραυγή που προκαλούν οι συνεχείς αποκαλύψεις για την διαφθορά που αγγίζει ανώτατα κυβερνητικά κλιμάκια η κυβέρνηση προσπαθεί να διαχειριστεί την κρίση με μια φυγή προς τα μπρος, αναδεικνύοντας την σημασία του «μεταρρυθμιστικού» της έργου και προωθώντας τις αλλαγές στο ασφαλιστικό. Πρόκειται γιατί την πιο λυσσαλέα επίθεση στην κοινωνική ασφάλιση τα τελευταία χρόνια με στόχο την διάλυση της. Η προσπάθεια περικοπής συντάξεων έως και 30% , η αύξηση των ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης, οι αλλαγές στα Βαρέα και Ανθυγιεινά (που πετάνε έξω 300.000 εργαζόμενους) καθώς και οι ενοποιήσεις ταμείων έχουν πυροδοτήσει σφοδρές αντιδράσεις στον κόσμο της εργασίας με αποκορύφωμα αυτών των αντιδράσεων τις μεγάλες πανελλαδικές απεργίες στις 12/12 και στις 13/2

Ακόμα, η επίθεση του νεοφιλελευθερισμού συνεχίζεται σε πολλά μέτωπα και δείχνει να μην θέλει να αφήσει τίποτα όρθιο. Ο χορός των ιδιωτικοποιήσεων καλά κρατεί με αποκορύφωμα την προσπάθεια της κυβέρνησης για την εκχώρηση σε ιδιώτες των λιμανιών του Πειραιά και της Θεσσαλονίκης με σκοπό την εμπορική εκμετάλλευση τους. Η συζήτηση περί λύσης (= ιδιωτικοποίησης) στο θέμα της Ολυμπιακής δεν έχει κλείσει, τα πως θα ξεμπερδεύουν με τις ΔΕΚΟ (π.χ. ΔΕΗ) αποτελεί αγκάθι για το νεοφιλελευθερισμό ενώ την ίδια στιγμή το μέτωπο της Παιδείας παραμένει ανοιχτό.

Επειδή η εργασία είναι χαρά και τα λεφτά δεν φέρνουν την ευτυχία

……μειωμένη σύνταξη στα 75

Η δημοσίευση από την μεριά της κυβέρνησης του νομοσχεδίου για το ασφαλιστικό, κάνει σε όλους τους εργαζόμενους ξεκάθαρο ότι απειλούνται δικαιώματα και κατακτήσεις χρόνων. Το νομοσχέδιο βασίζεται σε τρεις άξονες:

α) Υποχρεωτικές ενοποιήσεις ταμείων, που θα αποτελέσουν το όχημα για εξίσωση «προς τα κάτω» των δικαιωμάτων και περαιτέρω καταλήστευση των αποθεματικών.

β) Ουσιαστικές αυξήσεις των ορίων ηλικίας μέσω μηχανισμών όπως ο περιορισμός των πρόωρων συνταξιοδοτήσεων.

γ) Συρρίκνωση των κύριων και επικουρικών συντάξεων, έτσι ώστε να ενισχυθεί η ιδιωτική ασφάλιση, μέσω της υποβάθμισης της δημόσιας κοινωνικής ασφάλισης.

Αυτό που ξεχνάνε να μας πούνε είναι ότι το κράτος χρωστάει 8,7 δις ευρώ στα ταμεία και η μεγάλη ιδιωτική εργοδοσία άλλα 8,2 δις ευρώ. Η εισφοροδιαφυγή, υπολογίζεται πάνω από 5 δις ευρώ, ενώ η ανασφάλιστη εργασία αγγίζει πάνω από ένα εκατομμύριο εργαζόμενους. Η κυβέρνηση όμως ακολουθώντας τις κατευθύνσεις της Ε.Ε. αντί να βάλει σε μία τάξη τις οφειλές απέναντι στα ταμεία, που εδώ και τέσσερις δεκαετίες λεηλατούνται, αρχικά με την άτοκη κατάθεση των αποθεματικών τους στην Τράπεζα της Ελλάδας και τελευταία με την παράδοση τους στην κερδοσκοπία των χρηματαγορών, σχεδιάζει ακόμα χειρότερα μέτρα.

Ο πρωθυπουργός ισχυρίστηκε ότι παλιά αντιστοιχούσαν 4 εργαζόμενοι σ΄ έναν συνταξιούχο, ενώ σήμερα μόνο 1,7 εργαζόμενοι απέναντι σ΄ ένα συνταξιούχο. Αυτό το οποίο όμως «ξέχασε» είναι ότι αυτή η μείωση των εργαζομένων σε σχέση με τους συνταξιούχους υπεραντισταθμίζεται από την αύξηση της παραγωγικότητας. Αυτά που παράγει σήμερα ένας εργαζόμενος αντιστοιχούν σε αυτά που παρήγαγαν παλιά 4,5 εργαζόμενοι. Δηλαδή 1,7 εργαζόμενοι απέναντι σ΄ έναν συνταξιούχο, σημαίνει 7 σημερινοί εργαζόμενοι.

Αλλαγές στο ασφαλιστικό να γίνουν υπέρ του κόσμου της εργασίας και της νεολαίας. Πόροι για να στηριχθεί μια διαφορετική πολιτική υπάρχουν, απλά αντί να πάνε για τις δικές μας ανάγκες τροφοδοτούν τα κέρδη της εργοδοσίας. Κέρδη που αυξάνονται με τον υψηλότερο ρυθμό στην ευρωζώνη. (Οι ελληνικές επιχειρήσεις κερδίζουν τα περισσότερα στην Ευρώπη, το μερίδιο των κερδών είναι 56,1%, σε σχέση με 36,3%).

Να νικήσουν οι αγώνες – Μπλακ αουτ στα σχέδια της κυβέρνησης

Ορισμένοι δημοσιογράφοι με μηνιάτικους μισθούς των δεκάδων χιλιάδων ευρώ προσπαθούν με νύχια και με δόντια να δυσφημίσουν τις απεργίες. Να φέρουν τον ένα κλάδο ενάντια στο άλλο. Να κρύψουν ότι η αντιασφαλιστική μεταρρύθμιση αφορά όλους τους εργαζόμενους, σήμερα και αύριο. Να συγκαλύψουν τον Μεσαίωνα της κοινωνικής ασφάλισης, της υγείας και της πρόνοιας που θα φέρει το νομοσχέδιο της κυβέρνησης Καραμανλή. Όπως ακριβώς και ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, λένε ότι «το δικαίωμα στην απεργία είναι ιερό», αλλά μετά απειλούν θεούς κι δαίμονες, συκοφαντούν και ψεύδονται, ετοιμάζουν την δικαιοσύνη τους και τον εισαγγελέα τους ώστε να βγάλουν εκτός νόμου τους αγώνες, προβάρουν το φασιστικό μέτρο της επιστράτευσης.

Η κοινωνική αναστάτωση, η λαϊκή αγανάκτηση πρέπει να ξεσπάσει και να έχει συγκεκριμένο στόχο: ΝΑ ΜΗΝ ΠΕΡΑΣΕΙ ΜΕ ΤΙΠΟΤΑ ΑΥΤΟ ΤΟ ΝΟΜΟΣΧΕΔΙΟ. Σήμερα, περισσότερο από ποτέ, πρέπει να σταθούμε στο πλευρό εκείνων των απεργιών που χτυπιούνται από την κυβέρνηση τα ΜΜΕ, τη ¨δικαιοσύνη¨. Οι απεργίες και οι απεργοί στους ΟΤΑ (σκουπίδια), στη ΔΕΗ, στις Τράπεζες, πρέπει να βρουν την ανεπιφύλακτη και δίχως όρους, ενεργητική μας υποστήριξη. Οι απεργίες αυτές, απεργίες που προκαλούν κόστος (και δεν μπορεί να γίνεται διαφορετικά), είναι αυτές που μπορούν να μετατραπούν σε αιχμή του δόρατος ενός πανεργατικού ξεσηκωμού.

Είναι απεργίες που όλος ο κόσμος πρέπει να στηρίξει. Είναι απεργοί που πρέπει να νιώθουν σε κάθε στιγμή τη συμπαράσταση της μεγάλης πλειοψηφίας της κοινωνίας. Να μιλήσουμε θετικά, να αντιστρέψουμε την κυβερνητική προπαγάνδα. Να είμαστε αλληλέγγυοι. Να σταθούμε στο πλάι τους σε ενδεχόμενο επιστράτευσης. Σε γειτονιές, σε συνδικάτα, στους χώρους δουλειάς, να υποστηρίξουμε ενεργητικά αυτούς τους κρίσιμους απεργιακούς αγώνες.Οι συνδικαλιστικές ηγεσίες των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ, αλλά και η αντιπολίτευση, δεν μπορούν να στοχεύουν σε μια μάχη για την τιμή των όπλων που θα δοθεί με αξιοπρέπεια και με μοναδική προσδοκία την αυριανή θετική πολιτική καταγραφή. Η λογική του ώριμου φρούτου και της αναμονής της κυβερνητικής φθοράς, επαρκεί αν ζητάμε καλά ποσοστά για την αριστερά, είναι όμως καταστροφική για τα λαϊκά δικαιώματα που κατακρεουργούνται.

Η επίθεση στη δημόσια δωρεάν παιδεία συνεχίζεται…

Στο μέτωπο της παιδείας, ο νέος υπουργός, δεν επιλέγει μια κατά μέτωπο σύγκρουση, αλλά με συμμάχους το αντιδραστικό μπλοκ μέσα στα πανεπιστήμια (καθηγητικό κατεστημένο, ΔΑΠ, ΠΑΣΠ), γίνεται προσπάθεια να προωθηθεί ο νέος νόμος - πλαίσιο, όχι συνολικά, αλλά κομμάτι – κομμάτι (επιτροπές αξιολόγησης, διαγραφές φοιτητών, εσωτερικοί κανονισμοί, αλλαγή στον τρόπο διανομής των συγγραμμάτων κτλ).Ταυτόχρονα, προωθείται αποφασιστικά η εξίσωση των δημόσιων πτυχίων με αυτά των ΙΕΚ, ΚΕΚ, ΚΕΣ, καθώς η κυβέρνηση θέλει να περάσει την ευρωπαϊκή οδηγία 36/05, η οποία προβλέπει ότι τα κέντρα που αποτελούν παραρτήματα πανεπιστημίων χωρών της ΕΕ πρέπει να αναγνωρίζονται ως ισότιμα. Και σαν να μην έφτανε αυτό, έχει δηλώσει την πρόθεσή της να συμπεριλάβει και τα αντίστοιχα ιδρύματα από τις ΗΠΑ σε αυτή τη διαδικασία αναγνωρίζοντας ουσιαστικά όλα τα ΚΕΣ. Η πολιτική αυτή αποτελεί αναθεώρηση του άρθρου 16 από την πίσω πόρτα και επί της ουσίας σηματοδοτεί (αν περάσει) ένα πισωγύρισμα στο φοιτητικό κίνημα που τον τελευταίο ενάμιση χρόνο υπερασπιζόταν τον δημόσιο και δωρεάν χαρακτήρα της εκπαίδευσης. Ακόμη με το νομοσχέδιο για την έρευνα επιχειρείται η μεγαλύτερη υπαγωγή της στις ανάγκες του κεφαλαίου και των επιχειρήσεων και προωθείται η ιδιωτική χρηματοδότηση της. Από την άλλη πλευρά, για τα μεταπτυχιακά προβλέπεται η κρατική χρηματοδότηση για ένα μεταπτυχιακό ανά τμήμα και καμία μέριμνα για τα υπόλοιπα, τη στιγμή που τα δίδακτρα και οι ιδιωτικές χορηγίες θεσμοθετούνται ως πηγές χρηματοδότησης. Αποκορύφωμα αυτής της πολιτικής ήταν η παρουσία του υπουργού παιδείας Ε. Στυλιανίδη στην πρόσφατη σύνοδο των πρυτάνεων στην Κομοτηνή όπου και ζήτησε από τα ιδρύματα να συντάξουν νέους εσωτερικούς κανονισμούς και τετραετή αναπτυξιακά προγράμματα με βάση κάποια πρότυπα που τους έδωσε. Σύμφωνα με τον πρότυπο εσωτερικό κανονισμό προβλέπονται:

α) Η διαγραφή φοιτητών ύστερα από 2ν χρόνια. Συμφώνα με τον νέο εσωτερικό κανονισμό , κάθε σχολή ή τμήμα οφείλει κάθε χρόνο να αναρτήσει λίστα διαγραφέντων φοιτητών, φοιτητών που δεν έχουν ήδη από το πέρας της κανονικής διάρκειας σπουδών δικαίωμα στα συγγράμματα, στη σίτιση, στη στέγαση ή στο πάσο. Βέβαια, η ύπαρξη τέτοιων φοιτητών χαλάει την εικόνα του νέου Πανεπιστημίου στο εξωτερικό και παύει να το κάνει θελκτικό στις «τρίτες πηγές χρηματοδότησης» που προβλέπονται.

β) Ο ελάχιστος χρόνος διδασκαλίας αυξάνεται στις 13 εβδομάδες ( από 10 που είναι σήμερα) διασφαλίζοντας ότι η διακοπή της εκπαιδευτικής διαδικασίας πέρα από 2 εβδομάδες (π.χ. κατάληψη) στερεί από τους φοιτητές το δικαίωμα στο εξάμηνο και την εξεταστική. Η στέρηση εξαμήνων που πραγματοποιήθηκε σε κάποιες σχολές μετά τις καταλήψεις του Μάη – Ιούνη για την ποινικοποίηση του αγώνα των φοιτητών νομιμοποιείται. Έτσι, κάθε κινητοποίηση ή αντίδραση των φοιτητών συμβαίνει υπό την απειλή της απώλειας της εξεταστικής με αποτέλεσμα την καταστολή της.

γ) τη διεξαγωγή πειθαρχικών συμβουλίων. Συγκεκριμένα, κάθε μέλος της ακαδημαϊκής κοινότητας (καθηγητές, φοιτητές κτλ) που παραβιάζει τους προβλεπόμενους κανόνες συμπεριφοράς και θίγει το κύρος του ιδρύματος εντός και εκτός αυτού εξετάζεται από ειδική πειθαρχική επιτροπή η οποία εξουσιοδοτείται για τον ορισμό της κατάλληλης ποινής. Ποινής που μπορεί να είναι από έγγραφη επίπληξη μέχρι και οριστική απόλυση ή διαγραφή. Αυτές, βέβαια, οι πρακτικές έχουν χρόνια να εφαρμοστούν στο ελληνικό πανεπιστήμιο και θυμίζουν εποχές λογοκρισίας και τρομοκρατίας που επικρατούσαν την δεκαετία του ‘80.

…μαζί όμως συνεχίζεται κι ο αγώνας για την υπεράσπιση της…

Οι φοιτητικοί και σπουδαστικοί σύλλογοι πρέπει να δώσουν τη μάχη με όλες τους τις δυνάμεις για να μην εφαρμοστεί ο νέος νόμος πλαίσιο σε καμία σχολή. Με μαζικές παραστάσεις διαμαρτυρίας και σπάσιμο διαδικασιών που πάνε να εφαρμόσουν κομμάτια της αντιδραστικής αναδιάρθρωσης πρέπει να απαντήσουμε. Είναι όμως το μπλοκάρισμα του νόμου αρκετό; Όχι μόνο δεν είναι αρκετό αλλά από ένα σημείο και μετά θα γίνει και εξαιρετικά δύσκολο. Δεν πρέπει να αφήσουμε το μπλοκάρισμα του νόμου να αποτελέσει αποκλειστικό πολιτικό σχέδιο, αλλά να δώσουμε όλες μας τις δυνάμεις για την ανασυγκρότηση του φοιτητικού κινήματος στο δρόμο που κινηθήκαμε τα δύο προηγούμενα χρόνια. Στο σχέδιο αυτό δεν χωράνε λογικές βελτιστοποίησης-εξωραισμού του νόμου που δεν αλλάζουν τον πυρήνα της λογικής του, και που με πρόφαση την έξοδο της παιδείας από την κρίση στην ουσία υπονομεύουν και ακυρώνουν τον αγώνα του εκπαιδευτικού κινήματος όλο το προηγούμενο διάστημα. Είναι οι ίδιες λογικές που τόσο καιρό καταγγέλλουν το φοιτητικό κίνημα για αρνητισμό και εθελοτυφλούν στην πληθώρα των αιτημάτων του. Το φοιτητικό κίνημα δεν πρέπει να εγκλωβιστεί σε λογικές «ο νόμος πέρασε, τι μπορούμε να κάνουμε τώρα;», «ας προσπαθήσουμε μέσω του διαλόγου να αμβλύνουμε τις αιχμές του νόμου» κ.α. γιατί αυτές οι φωνές μόνο ζημιά μπορούν να κάνουν στην ανασυγκρότηση του κινήματος και να μας οδηγήσουν σε ήττα και αναδίπλωση. Αυτό που χρειαζόμαστε πριν απ’ όλα είναι να ξαναβάλουμε το θέμα της αντιεκπαιδευτικής νεοφιλελεύθερης επίθεσης στην ημερήσια διάταξη δηλαδή στις μαζικές, αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες των φοιτητών και να κινηθούμε αποφασιστικά στο δρόμο της κατάργησης του νόμου και της εκπαιδευτικής αναδιάρθρωσης. Αν κάτι μας έκανε επικίνδυνους το 2006, ήταν ότι η μάχη για την υπεράσπιση της δημόσιας και δωρεάν παιδείας, δόθηκε από τη συντριπτική πλειοψηφία των φοιτητών. Οι φοιτητικοί και σπουδαστικοί σύλλογοι πρέπει να συνεχίσουν την συντονισμένη δράση τους μέσω του πανεκπαιδευτικού μετώπου με κεντρικό αίτημα την κατάργηση του νόμου πλαίσιο και την αύξηση της χρηματοδότησης για την παιδεία στο 5% του ΑΕΠ, συνδέοντας τους αγώνες τους μαζί με τους αγώνες των εργαζομένων ενάντια στη διάλυση της κοινωνικής ασφάλισης.

Μαθαίνουμε απ’τους αγώνες του χθες, οργανώνουμε τα κινήματα του αύριο..

ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ:

● Δημόσια, καθολική, κοινωνική, ασφάλιση για όλες και όλους – κανένας νέος ανασφάλιστος – αναβάθμιση των προσφερόμενων υπηρεσιών υγείας.

● Απόσυρση του νομοσχεδίου και κατάργηση όλων των αντιασφαλιστικών νόμων ΝΔ-ΠΑΣΟΚ.

● Να πληρώσουν κράτος και εργοδοσία τις οφειλές τους απέναντι στα ταμεία.

● Λιγότερη δουλειά – Δουλειά για όλους

● Να καταργηθεί ο νέος νόμος πλαίσιο. Να καταργηθούν όλοι οι αντιεκπαιδευτικοί νόμοι ΝΔ – ΠΑΣΟΚ

● Να μην αναθεωρηθεί το άρθρο 16 του συντάγματος. Καμία αναγνώριση ιδιωτικών ιδρυμάτων

● Όχι στη δημιουργία νέων εσωτερικών κανονισμών. Όχι στα τετραετή αναπτυξιακά προγράμματα. Όχι στην αλλαγή του τρόπου διανομής των συγγραμμάτων

● Δημόσια δωρεάν παιδεία για όλους. Ένα πτυχίο ανά αντικείμενο σπουδών

● Ανθρώπινους ρυθμούς σπουδών

ΠΡΟΤΕΙΝΟΥΜΕ:

●Κατάληψη της σχολής το διήμερο 19-20/3(Τετάρτη και Πέμπτη, ημέρες απεργίας και ψήφισης του νομοσχεδίου για το ασφαλιστικό)

●Συμμετοχή στο πανεργατικό συλλαλητήριο της Τετάρτης για το ασφαλιστικό στις 9:00 με προσυγκέντρωση στο εργατικό κέντρο

●Μαζική παράσταση διαμαρτυρίας στη Σύγκλητο την Παρασκευή 21-3 και ώρα 9:00

Κάλεσμα για το Διήμερο της Αριστερής Ενότητας

ΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗ ΓΙΑ ΝΑ ΔΩΣΟΥΜΕ ΝΕΕΣ ΜΑΧΕΣ!

22-23 Μαρτίου: Διήμερη πανελλαδική συνάντηση της Αριστερής Ενότητας
Συνεχίζουμε πιο ενωτικά και πιο αριστερά!
Με τον αέρα της ενωτικής αριστεράς απευθυνόμαστε σε κάθε φοιτητή που αναζητά μια αγωνιστική διέξοδο!
Με τη σκέψη μας στους αγώνες που πρέπει να αναπτυχθούν απευθύνουμε ενωτικό κάλεσμα στις υπόλοιπες δυνάμεις της αριστεράς!

Την ώρα που η επίθεση του νεοφιλελευθερισμού εντείνεται σε πολλά μέτωπα, πραγματοποιείται η 2η πανελλαδική συνάντηση της Αριστερής Ενότητας.
Ένα χρόνο μετά τη δημιουργία της βρισκόμαστε (αν και αργά, σαν Αριστερά Σχήματα ζητούσαμε να γινόταν στην αρχή του χρόνου) για να συζητήσουμε, να προσανατολιστούμε, να πάρουμε πρωτοβουλίες για το φοιτητικό κίνημα και την αριστερά. Μια συνάντηση που αν και γίνεται λίγο πριν τις φοιτητικές εκλογές, θα χρωματιστεί από τους μεγάλους απεργιακούς αγώνες που γίνονται στην κοινωνία, από τους μεγάλους αγώνες που πρέπει και πάλι να ξεδιπλωθούν στις σχολές και από την κρίση του δικομματισμού, με το ταυτόχρονο θετικό κλίμα στην ενωτική αριστερά και το ΣΥΡΙΖΑ!

ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΚΑΙ ΕΝΩΤΙΚΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΧΩΡΟΥΣ ΔΡΑΣΗΣ!

Τα ενωτικά εγχειρήματα αποφέρουν χαμόγελα, αισιοδοξία και μια διάχυτη και υγιή αγωνία όσον αφορά στο σχέδιο δράσης. Τα ποσοστά που καταγράφει ο ΣΥΡΙΖΑ είναι αισιόδοξα, όμως για να μην είναι συγκυριακά είναι αναγκαίο να τα μετασχηματίσουμε σε δύναμη και συμμετοχή μέσα στους αγώνες και στα κινήματα. Η δυναμική αυτή που αποκτά θα πρέπει να εκφραστεί μέσα στους κοινωνικούς χώρους. Η δοκιμή της συνεργασίας δυνάμεων της αριστεράς σε μια κρίσιμη πολιτική και οικονομική περίοδο δέχεται την υποστήριξη του λαού καθώς υλοποιεί το χρόνιο αίτημα για ενωμένη, αγωνιστική και ελπιδοφόρα αριστερά. Τη στιγμή που οι απεργιακές κινητοποιήσεις φουντώνουν απέναντι στη διάλυση του ασφαλιστικού συστήματος και σ΄ όλα τα αντιλαϊκά μέτρα που προωθεί η ΝΔ, η Αριστερά πρέπει να βγει στο προσκήνιο, να πρωταγωνιστήσει στις εξελίξεις. Είναι αναγκαίο λοιπόν να ακολουθήσουμε το δρόμο ενωτικών εγχειρημάτων και στο χώρο του πανεπιστημίου και με τέτοιο τρόπο που θα δυναμώνουν οι αγώνες, οι αντιστάσεις, που θα βαθαίνει η αντίθεση δεξιάς-αριστεράς στους χώρους της νεολαίας.

ΚΑΛΟΥΜΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ!

Καλούμε τις αριστερές, αγωνιστικές, ριζοσπαστικές δυνάμεις της αριστεράς να εγκαταλείψουν να ψάχνουν με το μικροσκόπιο τις (υπαρκτές) διαφορές και να ανταποκριθούν στο κάλεσμα και την ανάγκη της ενότητας. Διαφορές υπάρχουν και θα υπάρχουν αλλά η ίδια η πραγματικότητα θέτει ανάγκες και δεν μπορούμε να χαρακτηριζόμαστε αγωνιστές όταν γινόμαστε απλοί θεατές των εξελίξεων και των αναγκών. Το κίνημα για την παιδεία είχε νίκες για το λόγο του ότι -από ένα κρίσιμο σημείο και μετά-αγωνιζόμαστε εγκαταλείποντας τις διαχωριστικές γραμμές.
Μας ενώνει η αντίθεσή μας στην ιδιωτικοποίηση του πανεπιστημίου, στην υποχρηματοδότηση, στην αξιολόγηση, στην καπιταλιστική αναδιάρθρωση? Μας ενώνει η ανάγκη για ένα μαζικό κίνημα ενάντια στο νέο εσωτερικό κανονισμό? Μας ενώνει η αντίστασή ενάντια στο μέλλον της εργασιακής ανασφάλειας, η αντίσταση να μας καταπατήσουν τα ασφαλιστικά μας δικαιώματα? Μας ενώνουν οι αντιστάσεις στις ιδιωτικοποιήσεις των λιμανιών, της ΔΕΗ?
Αν η απάντηση είναι θετική τότε συναγωνιστές της ΠΚΣ, της ΕΑΑΚ και άλλων δυνάμεων ο αντίπαλος δεν βρίσκεται στην αριστερά αλλά στην απέναντι όχθη, και είναι επικίνδυνος. Δεν μπορεί να είναι προϋπόθεση η συνολική ιδεολογική και πολιτική συμφωνία για ενότητα απέναντι στην επίθεση που δέχεται η κοινωνία ολόκληρη. Ανατρεπτική αριστερά είναι αυτή που ανατρέπει την υπάρχουσα κατάσταση. Και αυτή είναι η ενωτική αριστερά! Είτε όταν ενώνεται (θέλει δεν θέλει) στους αγώνες (άρθρο 16, ασφαλιστικό) είτε σε πολιτικό επίπεδο (το παράδειγμα του ΣΥΡΙΖΑ).

ΦΟΙΤΗΤΙΚΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ: ΓΙΑ ΜΙΑ ΑΝΟΙΞΗ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ!

Αυτές οι εκλογές είναι σημαντικές. Θα μπορούσαμε να δώσούμε όλες οι αριστερές δυνάμεις από κοινού αυτό τον αγώνα για την αποδυνάμωση των εκφραστών του δικομματισμού μέσα στις σχολές, ΔΑΠ και ΠΑΣΠ. Των δυνάμεων δηλαδή που λειτουργούν σαν κομματικές μαριονέτες που προσπαθούν να ακυρώσουν τους αγώνες του φοιτητικού κινήματος! Πάμε μαζί για την ανασυγκρότηση του φοιτητικού κινήματος, για να δώσουμε αποτελεσματικό αγώνα για να μην εφαρμοστεί πουθενά ο νέος εσωτερικός κανονισμός – φασισμός, για την κατάργηση του νόμου-έκτρωμα!

ΜΑΖΙΚΗ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΣΤΗΝ ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΕΝΟΤΗΤΑ

Καλούμε κάθε σχήμα, κάθε αριστερή παράταξη, κάθε φοιτητή-τρια, που πιστεύει στην ενότητα της αριστεράς, στο μπλοκάρισμα της εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης και που αναζητά μια αγωνιστική διέξοδο να συμπορευτεί μαζί μας στην ανοιχτή, δημοκρατική, ενωτική, ριζοσπαστική συσπείρωση της ΑΡΙΣΤΕΡΗΣ ΕΝΟΤΗΤΑΣ. Να συμμετέχει στην 2η πανελλαδική συνάντηση!

Η συνάντηση θα πραγματοποιηθεί στις 22-23/3 στο ΕΜΠ στην Αθήνα και θα ξεκινήσει το Σάββατο 22/03 στις 11:00!

57η Σύνοδος Πρυτάνεων: “Ολοκλήρωση του πρώτου κύκλου θεσμικών μεταρρυθμίσεων”

Στις 1 Μάρτη διεξήχθη η 57η Σύνοδος των Πρυτάνεων στην Κομοτηνή (διόλου τυχαίο ότι ο Υπουργός Παιδείας Στυλιανίδης ξεκίνησε την καριέρα του ως στέλεχος της ΔΑΠ σε αυτό το Πανεπιστήμιο). Εκεί ο Υπουργός χάραξε τις κατευθύνσεις της μεταρρύθμισης θέτοντας σε προτεραίοτητα την προώθηση της αξιολόγησης. Τέθηκε μάλιστα ως προϋπόθεση για τις αλλαγές του νόμου-πλαίσιο που ζήτησαν οι καθηγητές, η καθολική εφαρμογή του. Επίσης, παρέδωσε 4 κείμενα: τον γενικό εσωτερικό κανονισμό, το πρότυπο τετραετές αναπτυξιακό πρόγραμμα, τον τελευταίο νόμο για την έρευνα και το ν/σ για τα μεταπτυχιακά. Χαρακτηριστικά μάλιστα δήλωσε ότι “η Σύνοδος...σηματοδοτεί την ολοκλήρωση του πρώτου κύκλου των θεσμικών μεταρρυθμίσεων”.

Ο εσωτερικός κανονισμός και η εφαρμογή του νόμου-πλαίσιο

Σύμφωνα με τον Στυλιανίδη, ο γενικός εσωτερικός κανονισμός αποτελεί βάση στην οποία στο μόνο που μπορεί να παρέμβει κάθε ίδρυμα είναι να βάλει απλώς τη δική του πινελιά. Κατά τα άλλα, στο νόημα και στο περιεχόμενο έχει καθολική ισχύ. Έτσι, από τη μία ενσωματώνει και εξειδικεύει στοιχεία του νόμου-πλαίσιο που αφορούν τη διάρκεια φοίτησης (...οι “αιώνιοι”), τα συγγράματα, τον γραμματέα του ΑΕΙ, την καθολική ψηφοφορία καθώς και τα τετραετή αναπτυξιακά προγράμματα στα οποία γίνεται σαφής αναφορά για χρηματοδότηση πέραν του κρατικού προϋπολογισμού.

Το νέο στοιχείο, έχει να κάνει με τα πειθαρχικά αδικήματα, τις ποινές και τις κυρώσεις. Προβλέπει τη συγκρότηση πειθαρχικού συμβουλίου που επί της ουσίας θα εκδικάζει παραβάσεις των κανόνων λειτουργίας. Όσο για τους κανόνες λειτουργίας, προφανώς περιγράφουν ένα Πανεπιστήμιο-επιχείρηση, όπου όποιος διαφωνεί με τον τρόπο λειτουργίας θα πρέπει να υποστεί και τις ανάλογες κυρώσεις που φτάνουν μέχρι και τη διαγραφή του φοιτητή από το Πανεπιστήμιο. Στόχος λοιπόν, είναι να βάλουν ταφόπλακα στο φοιτητικό κίνημα.

Προκλητική ήταν η δήλωση του Στυλιανίδη: “Με τον νέο εσωτερικό κανονισμό οι πρυτανικές αρχές έχουν όλα τα απαιτούμενα εργαλεία για να εφαρμόσουν τη δημοκρατία στην πράξη”. Λες και τη δημοκρατία την εφαρμόζουν κάποιοι σε άλλους. Αυτό μάλλον δικτατορία λέγεται.

Ο δεύτερος κύκλος αγώνα

Αυτές τις μέρες συμπληρώνεται ένας χρόνος από την κορύφωση του φοιτητικού κινήματος που υπερασπίστηκε το άρθρου 16 και εναντιώθηκε στην αλλαγή του νόμου-πλαίσιο. Αυτές τις μέρες συμπληρώνεται ένας χρόνος από την ψήφιση του νόμου-πλαίσιο από μια οικτρή μειοψηφία των βουλευτών της ΝΔ. Αυτές τις μέρες συμπληρώνεται ένας χρόνος από την πιο έντονη και σκληρή καταστολή που εφαρμόστηκε από την πλευρά της κυβέρνησης τις τελευταίες δεκαετίες.

Αυτή τη στιγμή επιχειρούν να βάλουν το Πανεπιστήμιο στο γύψο πριν το ξεπουλήσουν. Η πάγια τακτική που εφαρμόζουν παντού (βλέπε ασφαλιστικό, λιμάνια, ενέργεια κα) δεν πρέπει να μας βρει αδρανείς. Αυτή τη στιγμή, ανοίγει ο δεύτερος κύκλος του αγώνα μας. Το φοιτητικό κίνημα θα πρέπει να συσπειρωθεί ξανά σε μια μίνιμουμ πλατφόρμα, να ξαναορθώσει το ανάστημά του, να υπερασπιστεί την ίδια του την ύπαρξη.

ΚΑΤΩ Ο ΕΣΩΤΕΡΙΚΟΣ ΚΑΝΟΝΙΣΜΟΣ-ΦΑΣΙΣΜΟΣ

ΝΑ ΚΑΤΑΡΓΗΘΕΙ Ο ΝΟΜΟΣ-ΠΛΑΙΣΙΟ

ΤΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΔΕΝ ΜΠΑΙΝΕΙ ΣΤΟΝ ΓΥΨΟ

ΠΛΑΙΣΙΟ ΑΡΙΣΤΕΡΩΝ ΣΧΗΜΑΤΩΝ ΓΙΑ ΤΙΣ ΓΕΝΙΚΕΣ ΣΥΝΕΛΕΥΣΕΙΣ ΕΝΟΨΕΙ ΣΥΓΚΛΗΤΩΝ

Η επίθεση της κυβέρνησης συνεχίζεται

Μετά από 2 χρόνια μεγαλιώδους φοιτητικού κινήματος, οι νίκες που πέτυχαν οι φοιτητές, τίθονται σε αμφισβήτηση από ΥΠΕΠΘ και κυβέρνηση. Και ενώ το Υπουργείο κράτησε μια πιο παθητική στάση την φετινή ακαδημαΙκή χρονιά,σε σχέση με αυτήν που είχε επί «Μαριέττας», επανέρχεται ξανά σε κατά μέτωπο επίθεση με την πανεπιστημιακή κοινότητα, προσπάθώντας να εφαρμόσει τον νόμο-πλαίσιο αλλά και καταθέτοντας δύο νέα νομοσχέδια για τα μεταπτυχιακά και τη έρευνα. Αυτή η επίθεση έρχεται αμέσως μετά την αντίστοιχη στην δημόσια ασφάλιση, αποδεικνύοντας ότι αντικειμενικός στόχος του νεοφιλελευθερισμού είναι η καταπάτηση όλων των κεκτημένων των εργαζόμενων και της νεολαίας.Οι κυβερνήσεις των τελευταίων ετών,τόσο επί ΠΑΣΟΚ όσο και επί ΝΔ, έχουν βαλθεί να μετατρέψουν κάθε κοινωνικό αγαθό σε εμπόρευμα.ΔΕ ΘΑ ΤΟΥΣ ΤΟ ΕΠΙΤΡΕΨΟΥΜΕ.

Ο Νόμος – Πλαίσιο να καταργηθεί

Το ΥΠΕΠΘ στοχεύει να προωθήσει σχεδόν όλες τις πτυχές του νόμου-πλαίσιο(άσυλο, διαγραφές, συγγράματα,εξάμηνα,τετραετή προγράμματα,εσωτερικό κανονισμό).Ένα νόμο ψηφισμένο από την κυβερνητική μειοψηφία, πλήρως απονομιμοποιημένο από εκατοντάδες φοιτητές και πανεπιστημιακούς σε πορείες και συνελεύσεις. Οι αγώνες ΠΟΣΔΕΠ και φοιτητικού κινήματος έδωσαν ένα ξεκάθαρο μήνυμα . Αυτός ο νόμος πρέπει να καταργηθεί . Το υπουργείο κάνει μια ξεκάθαρη προσπάθεια να φέρει τους φοιτητές προ τετελεσμένων γεγονότων, και να δημιουργήσει την εντύπωση πως η μάχη για τον νόμο πλαίσιο είναι χαμένη, πως αυτός ο νόμος θα εφαρμοστεί και πως το μόνο που απομένει στα πανεπιστήμια είναι η επιστροφή στη –προ φοιτητικού κινήματος- «ομαλότητα». Είναι ζωτικής σημασίας για το φοιτητικό κίνημα να βγει αιχμηρά και επιθετικά απέναντι στο νόμο και να απαιτήσει την άμεση κατάργησή του.

Οι βασικότερες αιχμές του νόμου-πλαίσιο

Ειδικότερα στην σημερινή καμπή, όπου εφόσον περαστούν συγκεκριμένες διατάξεις του ν.πλαισίου, οι αγώνες πλέον ποινικοποιούνται καθώς στόχος της κυβέρνησης είναι ένα πανεπιστήμιο υποταγμένο. Αυτό προωθείται μέσα από:α)το άσυλο(αλλάζει η ως τώρα έννοια του όρου καθώς πλέον το άσυλο νοείται μόνο σε χώρους που συντελείται εκπαιδευτική διαδικασία).Τυχόν καταλήψεις, θεωρούνται παράνομες και οδηγούν στην επέμβαση ΜΑΤ και αστυνομίας, β)η διάρκεια των εξαμήνων(αποτελεί πολύ ξεκάθαρη προσπάθεια να δεθούν χειροπόδαρα οι σύλλογοι).Έως τώρα ένα εξάμηνο θεωρούταν κανονικά διδαγμένο με 9 ή 10 βδομάδες.Πλέον αυτές γινονται 13,άρα 2 χαμένες βδομάδες οδηγούν στο χάσιμο του εξαμήνου.γ)ο εσωτερικός κανονισμός που προβλέπει πειθαρχικούς ελέγχους και ποινές που φτάνουν μέχρι τη διαγραφή και την αξιολόγηση φοιτητών, ενώ ορίζει το κάθε τμήμα σαν επιχείρηση του Υπουργείου,και άρα πρέπει να λογοδοτεί και να συμμορφώνεται σε αυτό. Αυτές οι διατάξεις αν και όχι οι πιο «ελκυστικές» είναι σίγουρα οι πιό σημαντικές καθώς βάλλουν ευθέως κατά του φοιτητικού κινήματος το οποίο προσπαθούν να καταστείλουν όσο το δυνατόν πιο άμεσα.

Ένα πανεπιστήμιο «σουπερμάρκετ»

Επιπρόσθετα υπάρχουν διατάξεις που αφορούν τα συγγράματα (πληρώνουμε τα βιβλία μας), τους «αιώνιους» (διαγραφές φοιτητών) και τα τετραετή αναπτυξιακά προγράμματα ( σύνδεση των τμημάτων με επιχειρήσεις και χρηματοδότηση των ΑΕΙ σύμφωνα με την αξιολόγηση). Συγκεκριμένα απο 1/3/08 τίθεται σε εφαρμογή το προεδρικό διατάγμα που αλλάζει τον τρόπο διανομής των δωρεάν συγγραμμάτων περιορίζοντας το αριθμό τους. Είναι εμφανές οτι ο υπουργός παιδείας έμμεσα και εκβιάζοντας τα πανεπιστήμια, απειλόντας πως θα διακόψει την χρηματοδότηση στα ΑΕΙ που δεν συμμορφώνονται, προσπαθεί να μετατρέψει το δημόσιο πανεπιστήμιο σε μια καλοκουρδισμένη μηχανή κέρδους.

Στον δρόμο του αγώνα βαδίζουμε ξανά

Πρέπει διαρκώς λοιπόν να προετοιμάζουμε τους όρους για μαζικές παραστάσεις διαμαρτυρίας ώστε καμία Συνέλευση Τμήματος ή Σύγκλητος να εγκρίνει οποιαδήποτε ρύθμιση. Αυτό σημαίνει πως πρακτικά οι φοιτητές θα δηλώσουν δυναμικά το παρών ωστε να μπλοκάρουν οποιαδήποτε προσπάθεια εφαρμογής τηας αντιδραστικής πολιτικής του δικομματισμού. Η προσπάθεια του νεοφιλελευθερισμού να δημιουργήσει ένα υποταγμένο πανεπιστήμιο πρέπει να βρεί αντιστάσεις. Να τους δείξουμε οτι ο μαζικός, ενωτικός, ανυποχώρητος αγώνας θα κερδίσει!

ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ:

Ø Να μην περάσει ο προϋπολογισμός της διάλυσης της δημόσιας παιδείας. 5% για την παιδεία τώρα. Χρηματοδότηση για τη δωρεάν εκπαίδευση αποκλειστικά από τον κρατικό προϋπολογισμό. Θέλουμε λεφτά για εστίες, σίτιση, συγκοινωνίες, για τις ανάγκες του φοιτητή, του μαθητή, για να σταματήσει η αφαίμαξη του λαού.

Ø Να καταργηθεί εδώ και τώρα ο αντιδραστικός κυβερνητικός νόμος πλαίσιο – όχι στη διαγραφή των φοιτητών, την κατάργηση του ασύλου, το χτύπημα του φοιτητικού συνδικαλισμού, τους managers και τα επιχειρησιακά προγράμματα, την κάρτα συγγραμμάτων, τη λειτουργία των σχολών με ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια.

Ø Να μην αναθεωρηθεί το άρθρο 16 του συντάγματος – κανένα ιδιωτικό πανεπιστήμιο, καμία αναγνώριση τέτοιων ιδρυμάτων. Καμία συνταγματική κατοχύρωση της διαδικασίας της Μπολόνια μέσω της δήθεν διασφάλιση ποιότητας των ΑΕΙ. Καμία νομιμοποίηση των «κολλεγίων» μέσω της ευρωπαϊκής οδηγίας.

Ø Να καταργηθούν οι νόμοι των ΝΔ – ΠΑΣΟΚ Αξιολόγηση-κατηγοριοποίηση, κατάταξη και ανάλογη χρηματοδότηση των ΑΕΙ-ΤΕΙ, ΙΔΒΕ, ΔΟΑΤΑΠ καθώς και τα νομοσχέδια για τα μεταπτυχιακά και την έρευνα.

Ø Η σύγκλητος να πάρει απόφαση πως δεν θα εφαρμόσει καμία διάταξη του νόμου-πλαίσιο. Κανένα όργανο να μην εφαρμόσει οποιαδήποτε πτυχή του νόμου έκτρωμα.

ΠΑΛΕΥΟΥΜΕ ΓΙΑ:

ü Δημόσια δωρεάν εκπαίδευση για όλους και σε όλες τις βαθμίδες. Όχι στην πολυδιάσπαση και τον κατακερματισμό της σπουδάζουσας νεολαίας.

ü Ένα πτυχίο ανά αντικείμενο σπουδών. Το πτυχίο μόνη προϋπόθεση για δουλειά! Ενιαία πτυχία, χωρίς κατατμήσεις, διασπάσεις και εξειδικεύσεις. Ισχυρά επαγγελματικά και εργασιακά δικαιώματα. Όλα τα δικαιώματα στο πτυχίο. Όχι στους 2 κύκλους προπτυχιακών σπουδών του συστήματος της Μπολόνια.

ü Λιγότερη δουλειά, δουλειά για όλους μόνιμη και σταθερή. Δραστική μείωση των ωρών εργασίας με ταυτόχρονη αύξηση των αποδοχών – κατάργηση των ελαστικών σχέσεων εργασίας.

ü Ανθρώπινους ρυθμούς σπουδών. Όχι στην εντατικοποίηση των σπουδών.

ü Κάτω τα χέρια από το άσυλο. Υπεράσπιση και διεύρυνση των δημοκρατικών δικαιωμάτων και συνδικαλιστικών ελευθεριών. Κάτω η κρατική καταστολή. Να διαλυθούν τώρα ΜΑΤ και ΟΠΚΕ.

ΑΠΟΦΑΣΙΖΟΥΜΕ:

· Μαζική παράσταση στην επόμενη Σύγκλητο. Απαιτούμε ότι δεν θα προωθηθεί καμία ρύθμιση του ν/π, της αξιολόγησης κλπ

· Δημιουργία επιτροπής αγώνα για την προώθηση των αιτημάτων

12 Δεκέμβρη … 13 Φλεβάρη … και συνεχίζουμε

Την περασμένη Τετάρτη οι δρόμοι όλης της χώρας ξαναγέμισαν. Οι χώροι εργασίας έμειναν για δεύτερη φορά, μέσα σε 2 μήνες, σχεδόν άδειοι. Αιτία?

Η σφοδρή αντιασφαλιστική επίθεση που δέχεται ο κόσμος της δουλειάς.

Η πρόσφατη αλλαγή στην ηγεσία του υπουργείου απασχόλησης δεν κατάφερε να ξεγελάσει κανένα, μιας και ο ρόλος της Πετραλιά είναι ξεκάθαρος. Διακοσμιτικότατος και με σκοπό να στρογγυλέψει τις γωνίες της πρότασης για το ασφαλιστικό του Μαγγίνα, ενώ ολοφάνερα πλέον, έχει αναλάβει προσωπικά ο Καραμανλής να σηκώσει στις πλάτες του το βάρος του νέου νομοσχεδίου. Δεν είναι τυχαίο, άλλωστε, το γεγονός ότι η συζήτηση στη βουλή ανοίγει λίγο μετά τις τελευταίες κινητοποιήσεις, οι οποίες μπορεί να μην είχαν τόσο μεγάλη επιτυχία, ήταν όμως αντίστοιχων μεγεθών, πράγμα το οποίο δείχνει την συνειδητοποίηση του κόσμου και το γεγονός ότι το μόνο που μπορεί να σταματήσει αυτή την επιδρομή είναι ο αγώνας. Μαζικός – Ενωτικός – Διαρκής. Όλα αυτά σε ένα φόντο το οποίο αναβλύζει μπόχα από παντού. Σκάνδαλα στο υπουργείο πολιτισμού, σκάνδαλα συναλλαγών, σκάνδαλα εκβιασμών, σκάνδαλα με τη siemens, σκάνδαλα συμμορίτικης συνεργασίας ΜΑΤ- χρυσής αυγής, σκάνδαλα … σκάνδαλα … σκάνδαλα παντού! Το νεοφιλελεύθερο ΠΑΣΟΚ αδυνατεί να αντιπολιτευθεί και προσπαθώντας να μπολιάσει τις εσωτερικές ίντριγκες και κόντρες επιμένει στο δήθεν «φιλεργατικό» νόμο Ρέππα.

Τα παραπάνω αποτελούν τους βασικούς πυλώνες περιγραφής του πολιτικού συστήματος σήμερα, με την κρίση την οποία περνά να είναι ξεκάθαρη και έντονη. Η Αριστερά οφείλει να οξύνει την κρίση αυτή ακόμη περισσότερο, οφείλει να οργανώσει και να ενισχύσει τους αγώνες που αναπτύσσονται. Αντίθετα, τα φαινόμενα των διαφορετικών πορειών και των ξεχωριστών συγκεντρώσεων δεν προσφέρουν τίποτα στο εργατικό κίνημα. Η διάσπαση των κινημάτων, είτε λόγω διαφορετικών αιτημάτων είτε από φόβο μήπως θιχθεί η καθαρότητα της ταξικής συνείδησης, μόνο πισωγυρίσματα μπορούν να φέρουν, αναποτελεσματικότητα και απογοήτευση.

Με βάση τα παραπάνω καλούμε τους φοιτητικούς συλλόγους, τις αριστερές συλλογικότητες και κάθε ανένταχτο φοιτητή να συμμετέχει στην

«Πρωτοβουλία Αγώνα Ενάντια Στην Αντιασφαλιστική Επιδρομή»

ΑΠΟΦΑΣΗ Φ.Σ. ΜΗΥΤΔ 12/02

Βαδίζουμε ξανά στο δρόμο του αγώνα για δημόσια και δωρεάν κοινωνική ασφάλιση

Το νέο έτος βρίσκει το Μαξίμου και τα ΜΜΕ να αναδύουν την μπόχα της διαφθοράς. Με τα σκάνδαλα Ζαχόπουλου και Siemens να συγκλονίζουν την κοινή γνώμη και να ακουμπάνε το ΠΑΣΟΚ, τα ανώτατα κυβερνητικά κλιμάκια καθώς και τον ίδιο τον Καραμανλή, παρά την απεγνωσμένη προσπάθεια των, αναμεμειγμένων, ΜΜΕ να παρουσιάσουν τα γεγονότα σαν καθαρά «ρόζ». Παρά τις συνεχείς αποκαλύψεις για την διαφθορά όμως, η κυβέρνηση προσπαθεί να προωθήσει την ασφαλιστική μεταρρύθμιση, χτυπώντας τα κεκτημένα των εργαζομένων. Πρόκειται γιατί την πιο λυσσαλέα επίθεση στην κοινωνική ασφάλιση τα τελευταία χρόνια με στόχο την διάλυση της. Μια ασφαλιστική μεταρρύθμιση που ανακόπηκε από τη μεγαλιώδη πανελλαδική απεργία της 12 Δεκέμβρη, που καταγράφτηκε σαν η πιο μαζική των τελευταίων χρόνων και οδήγησε ουσιαστικά στην αποπομπή Μαγγίνα από το Υπουργείο Εργασίας.

«Δεν θα γίνουμε η γενιά των 600€»

Από 1/1/2008 έχει τεθεί σε εφαρμογή ο Νόμος Ρέππα, ψηφισμένος επι ΠΑΣΟΚ ο οποίος ήδη μειώνει τις συντάξεις και ενοποιεί τα ειδικά ταμεία και αποτελεί συμπλήρωμα του Ν. Σιούφα του ’92. Η τωρινή επίθεση στην κοινωνική ασφάλιση έρχεται να ολοκληρώσει τους προηγούμενους αντιασφαλιστικούς νόμους και ουσιαστικά να προωθήσει το σχέδιο των «3 Πυλώνων». ‘Οπου ο πρώτος θα αποτελεί την εθνική σύνταξη –στα όρια του σημερινού ΕΚΑΣ–, ο δεύτερος θα στηρίζεται στα επαγγελματικά ταμεία –με αποθεματικά που θα προέρχονται από τον κόπο μας και θα τζογάρονται για να πλουτίζουν οι επιτήδειοι–, και ο τρίτος θα αποτελεί την ιδιωτική ασφάλιση, χτυπιούνται τα συλλογικά δικαιώματα και δημιουργούνται μόνο υποχρεώσεις . Πρόκειται γιατί την πιο λυσσαλέα επίθεση στην κοινωνική ασφάλιση τα τελευταία χρόνια με στόχο την διάλυση της. Η προσπάθεια περικοπής συντάξεων έως και 30% , η αύξηση των ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης(που κυρίως θα πλήξει τις γυναίκες), οι αλλαγές στα Βαρέα και Ανθυγιεινά (που πετάνε έξω 300.000 εργαζόμενους) καθώς και οι ενοποιήσεις ταμείων έχουν πυροδοτήσει σφοδρές αντιδράσεις στον κόσμο της εργασίας.

Στόχος της κυβέρνησης και του κεφαλαίου είναι η απαλλαγή των επιχειρηματιών από τις εισφορές στα ταμεία, η φοροεπιδρομή στα μικρά και κατώτερα στρώματα και η δημιουργεία πελατείας για τις ιδιωτικές ασφαλιστικές εταιρείες.

Χρησιμοποιείται και πάλι σαν εξιλαστήριο θύμα η νέα γενιά (για αυτήν υποτίθεται θα ισχύσουν τα μέτρα) και η τακτική του διαχωρισμού με σκοπό την διάσπαση και την αποδυνάμωση της αντίστασης των εργαζομένων. Η ιστορία έχει δείξει ότι οι ρυθμίσεις που αρχικά αφορούν τους νέους εργαζόμενους σταδιακά εφαρμόζονται και στους υπόλοιπους, που βαφτίζονται «ρετιρέ» και «προνομιούχοι» και μπαίνουν ακόμα ευκολότερα στο στόχαστρο. Είναι επίσης εμφανές ότι η ανασφάλιστη εργασία, η μερική απασχόληση κλπ που αφορούν κυρίως τους νέους εργαζόμενους , αλλά συμβάλλουν στη διάλυση του ασφαλιστικού συστήματος με την μείωση των εσόδων του, δεν θίγονται καν.

Ένα κίνημα στα χνάρια του 16

Παρά την αλλαγή υπουργού μετά την μεγαλειώδη απεργιακή κινητοποίηση της 12/12. Μετά την απεργία της 13 Φλεβάρη θα παρουσιαστούν οι προτάσεις της κυβέρνησης για το ασφαλιστικό, που στην ουσία φαίνεται ότι παραμένουν οι ίδιες. Οι βασικές κατευθύνσεις που έχει η κυβέρνηση είναι η αύξηση των ορίων ηλικίας και το να βάλει χέρι στα αποθεματικά των ταμείων. Εμείς οφείλουμε να απαντήσουμε μαζικά και δυναμικά στους δρόμους και να κάνουμε την 13 Φλεβάρη μια κινητοποίηση ακόμα μεγαλύτερη από της 12/12. Να επιδιώξουμε ένα κίνημα στα χνάρια του νικηφόρου φοιτητικού κινήματος ενάντια στην αναθεώρηση του αρ. 16. Ένα κίνημα στο οποίο καλούμε την ΓΣΕΕ και τη ΑΔΕΔΥ να συμμετέχουν ουσιαστικά και ενεργητικά, με τον τρόπο που συμμετείχε η ΠΟΣΔΕΠ στο φοιτητικό κίνημα, και όχι να προκαλούν σύγχυση και χάος όπως κάνουν τώρα οι ξεπουλημένες ηγεσίες τους. Ένα κίνημα που θα λέει «όχι» στον κοινωνικό διάλογο, καθαρά και παντού. Γιατι για εμάς, ο κοινωνικός διάλογος φτιάχτηκε για να νομιμοποιεί κυβερνητικές επιλογές και να μοιράζει ευθύνες. Γιατί δεν είμαστε κοινωνικοί εταίροι με αυτούς που διαλύουν την κοινωνική ασφάλιση και καταργούν τα δικαιώματά μας, δεν είμαστε εταίροι ούτε με το κράτος ούτε με το κεφάλαιο. Ένα κίνημα που θα βαδίζει στον δρόμο του ενωμένου αγώνα, με κοινά αιτήματα και κοινές πορείες δίχως διασπαστικές τάσεις διότι έτσι αποδείχτηκε ότι μπορεί να πετυχαίνει νίκες.

Ο πρωθυπουργός περιμένει την απεργία για να αποφασίσει αν θα εξαγγείλει περισσότερο ή λιγότερο σκληρά μέτρα. Όλοι αυτοί που είναι χωμένοι μέχρι το λαιμό στον οχετό, έχουν το θράσος να μιλάνε για το μεροκάματα και το ένσημο του κάθε εργαζόμενου. Η παρουσία μας στην απεργία της 13 Φλεβάρη θα τους δώσει το μήνυμα. Ότι είμαστε ακόμα εδώ, για τους ίδιους και ακόμα περισσότερους λόγους από ότι στις 12 Δεκέμβρη. Και ότι δε θα τους αφήσουμε ήσυχους

Απαιτούμε:

• Δημόσια καθολική κοινωνική ασφάλιση - Έξω το κεφάλαιο από την ασφάλιση και την υγεία

• Να δοθούν πίσω τα κλεμμένα λεφτά των εργαζόμενων.

• Να υπερασπιστούμε το θεσμό των κατώτερων ορίων σύνταξης, ίσης με τον κατώτερο μισθό της ΕΓΣΣΕ.

• Καμία αύξηση των εισφορών και των ορίων ηλικίας.

• Ασφάλιση όλων των ανέργων, των ατόμων με ειδικές ανάγκες και των μεταναστών.

• Αναγνώριση ως συντάξιμου χρόνου της ανεργίας και της ασθένειας.

• Να καταργηθούν οι αντιασφαλιστικοί νόμοι Σιούφα και Ρέππα.

• Να εγγυηθεί το κράτος όλες τις συντάξεις και τις παροχές υγείας και πρόνοιας.

Καλούμε σε:

• Συμμετοχή στο πανεργατικό συλλαλητήριο, και στην πορεία στις 13/2 στις 9:00 μαζί με τα εργατικά συνδικάτα και τις εκπαιδευτικές ομοσπονδίες στο εργατικό κέντρο.
• Κατάληψη της σχολής την ημέρα της πορείας

ΑΠΟΦΑΣΗ ΑΡΙΣΤΕΡΗΣ ΕΝΟΤΗΤΑΣ ΘΕΣΣΑΛΙΑΣ

Για τη συγκυρια και το Ασφαλιστικο

Τον τελευταίο μήνα συγκλονίζει την κοινή γνώμη το σκάνδαλο Ζαχόπουλου και όλο το «φαγοπότι» που είχε στηθεί στο υπουργείο Πολιτισμού. Ένα σκάνδαλο που αναδεικνύει την κρίση στην οποία βρίσκεται το πολιτικό σύστημα της χώρας και την αδυναμία του να λειτουργήσει αποτελεσματικά και να εφαρμόσει τις «μεταρρυθμίσεις» χωρίς κλυδωνισμούς και αντιδράσεις. Το σκάνδαλο αυτό ακουμπάει τον ίδιο τον Καραμανλή και τσαλακώνει το προφίλ του αδιάφθορου ηγέτη που προσπαθεί να χτίσει, παρά την προσπάθεια κυβέρνησης και ΜΜΕ να εμφανιστεί το σκάνδαλο σαν αποκλειστικά «ροζ».Παρά τις συνεχείς αποκαλύψεις για την διαφθορά που αγγίζει ανώτατα κυβερνητικά κλιμάκια, η κυβέρνηση προσπαθεί να προωθήσει τις αλλαγές στο ασφαλιστικό,κάτι που αφορά όλους, σαν αυριανούς εργαζόμενους. Πρόκειται για τη σημαντικότερη προσπάθεια αποδόμησης των κεκτημένων των εργαζομένων τα τελευταία χρόνια και ήδη αυτό έχει γίνει κατανοητό. Πρόκειται γιατί την πιο λυσσαλέα επίθεση στην κοινωνική ασφάλιση τα τελευταία χρόνια με στόχο την διάλυση της. Η προσπάθεια περικοπής συνταξεων έως και 30% , η αύξηση των ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης(που κυρίως θα πλήξει τις γυναίκες), οι αλλαγές στα Βαρέα και Ανθυγιεινά (που πετάνε έξω 300.000 εργαζόμενους) καθώς και οι ενοποιήσεις ταμείων έχουν πυροδοτήσει σφοδρές αντιδράσεις στον κόσμο της εργασίας. Κορύφωση αυτών των αντιδράσεων ήταν η μεγάλη πανελλαδική απεργία της 12 Δεκέμβρη που οδήγησε ουσιαστικά στην αποπομπή Μαγγίνα από το Υπουργείο Εργασίας, παρά τις προσπάθειες των ΜΜΕ να μας πείσουν ότι η απομάκρυνση του οφείλεται στις παρανομίες που έγιναν στην υπό ανέγερση ιδιωτική του βίλα. Φαίνεται ξεκάθαρα ότι ο λαός θα αγωνιστεί για την υπεράσπιση της δημόσιας κοινωνικής ασφάλισης και θα αντισταθεί στις κυβερνητικές πολιτικές της ΝΔ που αποτελούν συνέχεια των πολιτικών του ΠΑΣΟΚ και έχουν αφετηρία τον νόμο Ρέππα. Επιπλέον, η νεοφιλελεύθερη επίθεση συνεχίζεται σε πολλά κοινωνικά μέτωπα. Η πολιτική των ιδιωτικοποιήσεων συνεχίζεται (ΔΕΚΟ, Ολυμπιακή, λιμάνια). Σε αυτή τη συνολική επίθεση, πρέπει να απαντήσουμε συνολικά. Επομένως, επιδιώκουμε τη σύνδεση με τις πρωτοβουλίες που αντιστέκονται στην κυβερνητική πολιτική

Εκπαιδευτικα

Εδώ και ενάμιση χρόνο, ο χώρος της ανώτατης εκπαίδευσης γνώρισε μια από τις μεγαλύτερες αναταραχές της τελευταίας εικοσαετίας. Οι κινητοποιήσεις των φοιτητών και πανεπιστημιακών ενάντια στο νέο νόμο πλαίσιο της ΝΔ και την αναθεώρηση του άρθρου 16 μπλόκαραν και καθυστέρησαν τα νεοφιλελεύθερα σχέδια. Ωστόσο, η κυβέρνηση προσπαθεί να εφαρμόσει την εκπαιδευτική αναδιάρθρωση τόσο σε κεντρικό πολιτικό επίπεδο όσο και ανά ίδρυμα, με βάση τους συσχετισμούς που διαμορφώνονται σε κάθε περίπτωση.

Η κυβέρνηση δια μέσω του νέου υπουργού Παιδείας επιλέγει αυτήν την στιγμή να μην πάει σε κατά μέτωπο σύγκρουση με τους φοιτητές ενώ είναι στην επικαιρότητα κυβερνητικά σκάνδαλα και εφ’ όσον είναι διακυρηγμένη θέση ότι μέσα στο 2008 θέλει να περάσει το Ασφαλιστικό. Όμως παρότι επιλέγει να μην έχει πολλά μετωπα ανοιχτά, την ίδια στιγμή προωθείται η εξίσωση των δημοσίων πτυχίων με αυτά των ιδιωτικών κολλεγίων, ο υπουργός δηλώνει ότι ο νόμος πλαίσιο θα εφαρμοστεί και επιμένει ότι η αναθεώρηση του αρθρου 16 αποτελεί στοίχημα για τη κυβέρνηση.

Μάλιστα, , ενώ κάνει προσπάθειες να ενσωματωθεί η ευρωπαϊκή οδηγία 36/05, η οποία προβλέπει ότι τα κέντρα που αποτελούν παραρτήματα πανεπιστημίων χωρών της ΕΕ πρέπει να αναγνωρίζονται ως ισότιμα., δηλώνει την πρόθεσή της να συμπεριλάβει και τα αντίστοιχα ιδρύματα από τις ΗΠΑ σε αυτή τη διαδικασία αναγνωρίζοντας ουσιαστικά όλα τα ΚΕΣ. Αυτό κάνει ξεκάθαρο ότι η ισοτιμήση των πτυχίων μας με αυτά των ΚΕΣ είναι πολιτική επιλογή της ίδιας της κυβέρνησης, γι’ αυτό και επιλέγει να ισοτιμήσει και τα αμερικάνικα. Άλλωστε και η κοινοτική οδηγία είναι απόρροια τροπολογίας που είχε καταθέσει ευρωβουλευτής της ΝΔ, σε μια προσπάθεια της κυβέρνησης να το εμφανίσει ως «ευρωπαϊκό καταναγκασμό». Η πολιτική αυτή αποτελεί αναθεώρηση του αρθρου 16 από την πίσω πόρτα και μπορεί να χαρακτηριστεί ως αντισυνταγματική αποτελώντας άλλο ένα μέτωπο για το φοιτητικό κίνημα που τον τελευταίο ενάμιση χρόνο υπερασπιζόταν τον δημόσιο και δωρεάν χαρακτήρα της εκπαίδευσης. Εάν οι προτάσεις της κυβέρνησης για ισοτίμηση των ΚΕΣ με τα δημόσια πανεπιστήμια περάσουν αυτό θα σημάνει αυτόματα συμπίεση των δικαιωμάτων των αποφοίτων τριτοβάθμιας εκπαίδευσης και την δημιουργία ενός πιο ανταγωνιστικού πλαισίου στην αγορά εργασίας. Παράλληλα ασκείται πιεση στα δημόσια πανεπιστήμια να προσαρμόσουν τα προγράμματα σπουδών και την λειτουργία τους στις ανάγκες της αγοράς, δηλαδή να εμπεδωθεί η νεοφιλελεύθερη εκπαιδευτική αναδιάρθρωση. Όλα αυτά προφανώς δεν σημαίνουν ότι με τους φοιτητές των ΚΕΣ και των ΙΕΚ βρισκόμαστε σε διαφορετικά στρατόπεδα αφού αυτοί εχουν αποκλειστεί απο τη τριτοβάθμια εκπαίδευση (π.χ. με τη βάση του 10) αλλά αντίθετα τους θεωρούμε συναγωνιστές στις μάχες που ερχονται. Στο επίπεδο της εφαρμογής του νέου νόμου πλαίσιο, αλλά και πτυχών της εκπαιδευτικής αναδιάρθρωσης (πχ αξιολόγηση) οι οποίες δεν έχουν ακόμα εφαρμοστεί στην πλειοψηφία των ιδρυμάτων της χώρας, η κυβέρνηση επιχειρεί να εφαρμόσει το νόμο μερικώς και κατά ίδρυμα, ανάλογα με τις συνθήκες και τους συσχετισμούς που επικρατούν χρησιμοποιώντας κάποια απ’ τα όργανα συνδιοίκησης (Γενικές Συνελεύσεις Τμημάτων, Συμβούλια ΤΕΙ, Συγκλήτους κλπ.)

Ακόμη, εκκρεμούν δύο πολύ σημαντικά σχέδια νόμου για τα μεταπτυχιακά και την έρευνα. Επιχειρείται η μεγαλύτερη υπαγωγή της έρευνας στις ανάγκες του κεφαλαίου και των επιχειρήσεων και προωθείται η ιδιωτική χρηματοδότηση της. Για τον έλεγχο αυτής της διαδικασίας δημιουργείται ένας κεντρικός μηχανισμός στον οποίο δε θα εκπροσωπούνται φοιτητές και καθηγητές. Από την άλλη πλευρά, τα μεταπτυχιακά καθίστανται ο δοκιμαστικός σωλήνας των νεοφιλελεύθερων μεταρρυθμίσεων στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Προβλέπεται η κρατική χρηματοδότηση για ένα μεταπτυχιακό ανά τμήμα και καμία μέριμνα για τα υπόλοιπα, τη στιγμή που τα δίδακτρα και οι ιδιωτικές χορηγίες θεσμοθετούνται ως πηγές χρηματοδότησης.

Το παραπάνω τοπίο συμπληρώνεται αν σκεφτούμε πως ο προϋπολογισμός για το 2008 προβλέπει ακόμα μικρότερες δαπάνες για την παιδεία κόντρα στις προεκλογικές δεσμεύσεις της Ν.Δ. για αύξηση των δαπανών στο 5% του ΑΕΠ. Για ακόμα μία φορά η συνειδητή υποχρηματοδότηση της παιδείας έρχεται να παίξει το ρόλο του μοχλού πίεσης στα ιδρύματα για να αναγκαστούν να αποδεχτούν την αναδιάρθρωση της εκπαίδευσης

Το φοιτητικό κίνημα

Βρισκόμαστε σε μια κρίσιμη καμπή του φοιτητικού κινήματος. Εφ’ όσον η κυβέρνηση επιλέγει να ανοίξει το θέμα εφαρμογής του νόμου πλαίσιο και άλλων πτυχών της αναδιάρθρωσης κυρίως σε περιφερειακό και όχι κεντρικό επίπεδο (θεωρώντας ότι είναι πιο προνομιακό γι’ αυτήν) υπάρχει ο κίνδυνος να εγκλωβιστούμε σε επιμέρους μάχες (που καλές είναι αλλά δυστυχώς κάποια στιγμή θα τελειώσουν) χωρίς αυτές να συνενώνονται σε ένα κεντρικό πολιτικό αίτημα. Οι φοιτητικοί και σπουδαστικοί σύλλογοι πρέπει να συνεχίσουν την συντονισμένη δράση τους μέσω του πανεκπαιδευτικού μετώπου με κεντρικό αίτημα την κατάργηση του νόμου πλαίσιο και την αύξηση της χρηματοδότησης για την παιδεία στο 5% του ΑΕΠ και να συνδέσουν τους αγώνες τους μαζί με τους αγώνες των εργαζομένων ενάντια στη διάλυση της κοινωνικής ασφάλισης. Όμως η εφαρμογή του νόμου πλαίσιο κυρίως περνάει μέσα από τις ΓΣ τμημάτων και τις συγκλήτους. Πρέπει οι φοιτητικοί σύλλογοι να λαμβάνουν αποφάσεις για μαζικές παραστάσεις διαμαρτυρίας σε κάθε περίπτωση που επιχειρείται να εφαρμοστεί μια αντιεκπαιδευτική διάταξη και να μην αφήσουν να εφαρμοστεί ο νόμος πλαίσιο σε καμία σχολή και σε κανένα ίδρυμα υπενθυμίζοντας στους υπερασπιστές της αναδιάρθρωσης ότι όταν κρινόταν ο νόμος πλαίσιο από τις διαδικασίες της εκπαιδευτικής κοινότητας όλο το προηγούμενο διάστημα, τόσο οι φοιτητικοί σύλλογοι όσο και οι εκπαιδευτικοί είχαν πάρει καταδικαστικές αποφάσεις. Ταυτόχρονα το φοιτητικό κίνημα πρέπει να γυρίσει την πλάτη σε όποιους καλούν για επιστροφή στην ομαλότητα, να καταδικάσει όσους τάσσονται στο πλευρό των υποστηρικτών των νεοφιλελεύθερων πολιτκών στην εκπαίδευση. Το φοιτητικό κίνημα δεν πρέπει να εγκλωβιστεί σε λογικές ηττοπάθειας και συμβιβασμού που θα μας οδηγήσουν σε αναδίπλωση, αλλά αντίθετα να ανασυγκροτηθεί αποδεικνύοντας για ακόμη μία φορά πως μόνο μέσω του μαζικού, μαχητικού, ανυποχώρητου αγώνα μπορούμε να είμαστε νικηφόροι και αποτελεσματικοί.

Η απαντηση μας

Εμείς, ως Αριστερή Ενότητα οφείλουμε να συνεχίσουμε στο δρόμο που ακολουθήσαμε το προηγούμενο διάστημα με στρατηγικό στόχο την ανατροπή της εκπαιδευτικής αναδιάρθρωσης. Αυτό σημαίνει ότι θα πρέπει να επιζητούμε τη διατήρηση των κινηματικών διαδικασιών ούτως ώστε να παραμένουν σε εγρήγορση οι φοιτητικοί σύλλογοι και ταυτόχρονα να διατηρείται το ζήτημα της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης στην επικαιρότητα και να πιέζεται η κυβέρνηση και να μην εφαρμόσει τις πολιτικές της. Θα πρέπει να αναδεικνύουμε τα ζητήματα και να ασκούμε αντιπολίτευση στο εσωτερικό των συλλόγων, κάτι που φυσικά η ΠΑΣΠ δεν θέλει και δεν μπορεί να κάνει, όντας πολιτικός βραχίονας μιας εκ των δύο δυνάμεων του δικομματισμού στα ΑΕΙ και τα ΤΕΙ. Ταυτόχρονα θα πρέπει να αποτελέσουμε το συνδετικό κρίκο μεταξύ των δυνάμεων της αριστεράς γιατί η κινηματική ενότητα αποτελεί βασικό συστατικό μιας νικηφόρας πορείας για το φοιτητικό κίνημα. Οι ηγεμονισμοί της ΠΚΣ κυρίαρχα αλλά και της ΕΑΑΚ δείχνουν την αδυναμία τους να αντιληφθούν αυτήν την πραγματικότητα και θα πρέπει να τους πιέζουμε συνεχώς προς αυτή την κατεύθυνση. Μόνο έτσι θα καταστεί δυνατή η ανασυγκρότηση του φοιτητικού κινήματος με όρους πραγματικά επικίνδυνους για την κυβερνητική πολιτική.

- Θα πρέπει να υπάρξει κάλεσμα της Αριστερής Ενότητας σε όλους τους φορείς της εκπαίδευσης και σε όλες τις παρατάξεις της φοιτητικής αριστεράς για ενότητα στην δράση μπροστά στο μέτωπο της εκπαίδευσης και της κοινωνικής ασφάλισης.

Για την αριστερή ενότητα

Η αριστερή ενότητα δημιουργήθηκε μέσα από τους αγώνες του φοιτητικού κινήματος, αποτελεί συμπύκνωση της εμπειρίας του και συμπέρασμα ότι η αριστερά πρέπει να κινείται ενωμένη για να νικά. Πάνω σε αυτή τη βάση θα πρέπει να κινηθούμε προς την εμβάθυνση των διαδικασιών της στη βάση των κοινών μαζεμάτων ανά σχολή, στη λογική της αυτονομίας, με γνώμονα την παραγωγή πολιτικής από τα σχήματα ενιαία και από τα κάτω, χωρίς αυτό να καταργεί την υπόσταση του κάθε χώρου. Παρά τα όποια προβλήματα υπήρξαν και είναι λογικό να υπάρχουν σε κάθε νέο εγχείρημα, πρέπει να συνεχίσουμε να προσπαθούμε να λειτουργήσουμε καλύτερα, να παράξουμε καλύτερα αποτελέσματα και να αρχίσουμε να επιτυγχάνουμε τους στόχους τους οποίους είχαμε θέσει και στην ιδρυτική διακήρυξη. Ξέρουμε ότι διαφωνίες υπήρξαν και θα συνεχίσουν να υπάρχουν, εξάλλου αν δεν υπήρχαν θα ανήκαμε όλοι στον ίδιο χώρο. Θα πρέπει λοιπόν να συζητήσουμε επί της ουσίας και στη βάση της συναίνεσης να μπορέσουμε να προχωρήσουμε αυτά που μας ενώνουν, όχι για το καλό της Αριστερής Ενότητας απλά, αλλά γιατί αντιλαμβανόμαστε το ρόλο που καλείται να επιτελέσει.

Η Αριστερή Ενότητα πρέπει να στηρίζει τη συμμετοχή των φοιτητών στα ζητήματα των σχολών. Δε θέλουμε, δε μπορούμε και δεν πρέπει να είμαστε μια αυτόκλητη φωτισμένη μειοψηφία των φοιτητών που γενικώς πιστεύει πως υπερασπίζεται τα δικαιώματά τους ερήμην τους. Αντίθετα, οφείλουμε να συσπειρώσουμε τους φοιτητές έτσι ώστε στο σύνολό τους να επιδιώκουν την υπεράσπιση των συμφερόντων τους, όπως εκφράζονται μέσα στο φοιτητικό κίνημα και τις αποφάσεις των γενικών συνελεύσεων. Αυτό είναι άλλωστε η ουσία της Αριστεράς: Λήψη αποφάσεων μέσω μαζικής συμμετοχής στους κοινωνικούς χώρους